پژوهشی در انتساب سرقت ادبی به مؤلّف راحه الصدور

نویسندگان

1 دانش آموخته دکتری زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه خوارزمی

2 استادیار گروه آموزشی زبان و ادبیات دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.

doi
10.29252/kavosh.2021.15855.2992
چکیده

راحة‌الصّدور و آیة‌السّرور از معدود کتاب‏های بازمانده از تاریخ سلجوقیان است که نگارش آن در سال 603 هجری، به پایان رسیده است. بسیاری از محقّقان بر آن بوده‌اند که این اثر، سرقت ادبی محض است و نجم‌الدّین راوندی کسی است که با سوء‌استفاده از سلجوقنامه، کتابی را که بیست و یک سال پیش از آن، نوشته شده بوده در ظاهری دیگر، به نمایش گذاشته و با افزودن مطالبی به آن و یا تلخیص آن کتاب، به دریافت صله نائل آمده و نامش را در ردیف تاریخ‌نویسان و همچنین نویسندگان نثر فنّی و مصنوع قرار داده است. این مقاله بر آن است تا برخلاف سایر محقّقان که اغلب به رونویسی از عقیده یکدیگر پرداخته‌اند، بیان کند که اگرچه شواهد بسیاری مبنی بر سرقت ادبی در راحة‌الصّدور دیده می‌شود، اما نکاتی نیز در این کتاب وجود دارد که نشان­ دهنده مشاهدات و اظهارنظرهای خود مؤلّف است.