کاربرد لغز و معما در شعر مجد همگر
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه یزد
2 استاد زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه یزد
doi
10.29252/kavosh.2021.12890.2662چکیده
لُغز، چیستان و معمّا از دیرباز مورد توجّه غالب گویندگان فارسیزبان بودهاند؛ یکی از شاعرانی که توجّه خاصّی به این امر داشته و به قولی، از نخستین کسانی بوده است که با جدّیّت آن را دنبال کرده، مجد همگر (686-607 ﻫ.. ق.) است. وی نمونههای قابل توجّهی از لغز و چیستان و معمّا را در قالبها و اوزان مختلف شعری سروده و با به کاربردن انواع صناعات ادبی و برخی از شگردهای معمّاپردازی و... ، نوآوریهایی عرضه داشته که باعث شده است به عنوان طلایهدار معمّاسرایان بعد از خود شناخته شود. از نوآوریهای او، میتوان به معمّاهایی که با لغز تلفیق شدهاند، اشاره کرد. در هیچ یک از تاریخواژهها (مادّهتاریخها)ی وی، مادّهتاریخ معمّایی مشاهده نمیشود. این امر بیانگر آن است که در قرن هفتم، سرودن مادّهتاریخ معمّایی، آنگونه که در قرون بعد توجّه برخی از شاعران را به خود معطوف داشته، رایج نبوده است.جستار حاضر به بررسی محتوا و ساختار لغز، چیستان و معمّا در اشعار مجد همگر اختصاص دارد که در آن، ابتدا مباحثی دربارة سیر لغز و معمّا و بیان پیشینة آنها در شعر فارسی مطرح گردیده، آنگاه با روش تحلیلی - توصیفی کاربرد این دو مقولة ادبی، همچنین شگردها و شیوههای شاعر در سرودن لغز و معمّا در شعر وی بررسی شده است.