خلاقیت شهری، نوآوری در برنامه ریزی شهر خلاق بر مبنای مدل بوهمیان-موزائیک (نمونه مطالعاتی: مناطق دهگانه کلانشهر تبریز)
نویسندگان
1 دانشیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد اردبیل، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
2 استادیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران
3 مربی گروه معماری و شهرسازی دانشگاه آزاد اسلامی تبریز و دانشگاه علمی کاربردی شهرداری تبریز
4 استادیار گروه جغرافیا وبرنامهریزی شهری، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران
doi
چکیده
از لحاظ تاریخی، خلاقیت همواره نیروی محرک شهرها بوده و شهرها به لحاظ وجود خلاقیت تداوم حیات داشتهاند. به عبارتی شهرها همواره برای ادامه حیات خود به خلاقیت نیاز داشتهاند. در مکانهایی که نژادها و فرهنگها مخلوط شده و تعامل ایدههای جدید، نهادها و موسسات جدید وجود دارند، خلاقیت شهری پررنگتر جلوهگر بوده است. ادامه حیات شهری با توجه به اصل وجودی خلاقیت و یا زوال شهری در حالت عدم حضور خلاقیت؛ مساله این است. پژوهش حاظر بر مبنای سنجش شاخصهای بوهمیان-موزائیک و ارزیابی میزان برخورداری مناطق شهر تبریز از شاخصهای استعداد، خلاقیت و تنوع با استفاده از روش رگرسیون انجام گرفته است. شاخص استعداد میزان برخورداری منطقه از افراد نوآور و شاخص بوهمیان میزان خلاقیت منطقه مورد نظر را مورد ارزیابی میدهد؛ همچنین شاخص موزائیک میزان باز بودن جامعه برای جذب افراد خلاق را مورد سنجش قرار میدهد. هدف از این پژوهش شناسایی قابلیت های فضایی – کالبدی کلانشهر تبریز برای دستیابی به یک شهر خلاق است. نتایج نشان دهنده این است که از لحاظ شاخصهای بوهمیان – موزائیک، منطقه تاریخی فرهنگی هشت کلانشهر تبریز، با کسب امتیاز 02/26 در شاخص استعداد و 9/7 در شاخص خلاقیت (بوهمیان) و 88/3 در شاخص تنوع (موزائیک) در وضعیت مطلوبتری نسبت به سایر مناطق قرار دارد. منطقه یک با امتیاز 14/17 در شاخص استعداد و 64/1 در شاخص خلاقیت و 46/4 در شاخص تنوع و منطقه دو با امتیاز 54/27 در شاخص استعداد و 26/1 در شاخص خلاقیت و 81/5 در شاخص تنوع دارای رابطه قویتری در مدل بوهمیان-موزائیک میباشند.