باز سازی برف مرزهای دائمی کواترنر پایانی در ارتفاعات جنوبی ایران مرکزی
نویسندگان
1 دانشیار گروه جغرافیای طبیعی، دانشکده علوم جغرافیایی و برنامه ریزی، دانشگاه اصفهان
2 دانش آموخته دکتری ژئوموروفوژی، دانشکدۀ جغرافیا و برنامه ریزی محیطی، دانشگاه اصفهان.
doi
10.22034/gmpj.2021.280051.1266چکیده
بازسازی شرایط اقلیمی گذشته با توجه به پدیدههای فرمی یخچالی و ارتباط آنها با ارتفاع خط تعادل آب و یخ صورت می-پذیرد. بازسازی ارتفاع خط تعادل یخچالهای عهد حاضر و دیرینه از جمله پارامتری است که از آن به عنوان یک شاخص تغییر اقلیم استفاده میشود. هدف اصلی این پژوهش؛ بازسازی ارتفاع خط تعادل آب و یخ (ELA) در ارتفاعات ایران مرکزی در استان کرمان بر اساس شواهد ژئومورفیک یخچالی و با استفاده از روش لویز، هوفر و کف سیرک پورتر است. برای این کار با استفاده از بازدید میدانی مورنهای پایانی در امتداد درههای اصلی شناسایی و ارتفاع آنها با استفاده از GPS اندازهگیری شد. پس از تهیه لایههای مختلف مورد نیاز در نهایت نقشه ژئومورفولوژی منطقه ترسیم و مکان دقیق مورنها بر روی آن مشخص گردید. نتایج نشان میدهد که ارتفاع بالاترین و پاینترین ELA در هفت واحد مطالعاتی بر مبنای روشهای فوق به ترتیب عبارتند از: بالاترین مقدار ELA بر اساس روش لویز 4063 متر در ارتفاعات هزار و کمترین آن 2858 متر در ارتفاعات جوپار است. همچنین بالاترین مقدار ELA بر اساس روش هوفر 3875 متر در ارتفاعات هزار و کمترین آن 2682 متر در ارتفاعات جوپار است. در حال حاضر مقدار ELA منطقه مطالعاتی بر اساس آمار اقلیمی 4629 متر است. بالاترین مقدار ELA بر اساس روش کف سیرک (پورتر) در ارتفاعات هزار 3518 متر و پایین ترین آن در ارتفاعات جبال بارز با ارتفاع 2953 متر بوده است. ارتفاع ناهمواریها و برفگیر بودن آنها علت اصلی تفاوت ELA در این واحدهای کوهستانی است.