اثرات جنگلکاری با گونه های بومی و غیر بومی بر میزان ترسیب کربن خاک در مناطق خشک زاگرس (مطالعه موردی: پارک جنگلی آبگرم دهلران)
نویسندگان
1 استادیار
2 استادیار
3 استادیار
4 کارشناس ارشد محیط زیست
doi
10.22092/ijfpr.2014.4729چکیده
افزایش نگرانیها در زمینه گرمایش جهانی موجب شده که به خاک و توانایی آن در ترسیب کربن توجه ویژهای شود. این تحقیق به منظور بررسی اثر جنگلکاری بر ترسیب کربن خاک در مناطق خشک انجام گردید. برای این منظور پارک جنگلی آبگرم دهلران (با گونههای اکالیپتوس، کهور و کنار) و یک منطقه شاهد همجوار (غیرجنگلی) انتخاب و بهطور تصادفی- سیستماتیک از عمق 20-0 سانتیمتری خاک نمونهبرداری و میزان ترسیب کربن و سایر عناصر نظیر فسفر، پتاسیم، ازت، وزن مخصوص ظاهری، اسیدیته، رطوبت، درصد رس، سیلت، شن و سنگریزه اندازهگیری شد. نتایج نشان داد که میزان ترسیب کربن خاک در منطقه جنگلی معادل 71/117 تن در هکتار و تقریباً پنج برابر منطقه غیرجنگلی (82/24 تن در هکتار) بود. همچنین میانگین ترسیب کربن خاک در رویشگاه کهور به طور معنیداری (005/0P<) بیشتر از رویشگاه کنار بوده، اما بین میزان ترسیب کربن در رویشگاههای کهور و اکالیپتوس و رویشگاههای کنار و اکالیپتوس اختلاف معنیداری وجود نداشت. میزان ترسیب کربن خاک در منطقه متراکم رویشگاه اکالیپتوس به طور معنیداری بیشتر از منطقه غیرمتراکم بوده، اما از این نظر در دو رویشگاه کنار و کهور تفاوت معنیداری وجود نداشت. از سوی دیگر میزان ترسیب کربن خاک در زیر و خارج تاج پوشش در رویشگاه کنار به طور معنیداری متفاوت بوده، اما در دو رویشگاه دیگر تفاوت معنی داری مشاهده نشد. با توجه به نتایج این تحقیق میتوان ابراز داشت که توسعه جنگلکاری این منطقه نقش مهمی در کاهش آلودگیهای اتمسفری داشته است، به گونهای که توسعه این جنگلکاریها را در سطوح بیشتر میتوان پیشنهاد نمود.