ارزیابی مخاطره زمینلغزش در ارتباط با توسعه شهری پاوه
نویسندگان
1 استادیار ژئومورفولوژی، گروه جغرافیا، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
2 دانش آموخته دکتری ژئومورفولوژی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران
doi
10.22034/gmpj.2021.255130.1221چکیده
رشد شتابان جمعیت شهری پاوه و توسعه شهری آن در سالهای اخیر از موضوعات مورد توجه برنامهریزان شهری منطقه بوده است. هدف از این پژوهش بررسی تأثیرات فرم و فرایندهای ژئومورفولوژیکی در توسعه شهری و تحلیل مخاطرات محیطی پاوه است. در این راستا با مطالعات میدانی فرمها و فرایندهای ژئومورفولوژیک منطقه شناسایی و نقشه ژئومورفولوژی منطقه در مقیاس 25000/1 تهیه گردید. مهمترین محدودیتهای ژئومورفیک توسعه فیزیکی شناسایی شد و وضعیت بخشهای مختلف شهر پاوه در ارتباط با این محدودیتها مورد تحلیل قرار گرفت. مخاطره زمینلغزش به عنوان عامل محدودکننده مهم با استفاده از مدل ویکور بررسی شد. نتایج حاکی از آن است که محدودیتهای توپوگرافی و در راس آنها شیب زیاد، درههای یالی، آبراههها و مخاطره زمین لغزش مهمترین موانع در راه توسعه فیزیکی پایدار شهر پاوه هست. پهنهبندی مخاطره زمینلغزش نشان داد که بیش از 43 کیلومتر مربع از منطقه مورد مطالعه در محدوده خطر زیاد واقع شده است و این در حالی است که 41 درصد از سطح کنونی شهر پاوه بر روی مناطق ناپایدار واقع شده است. شیب زیاد، وجود رسوبات منفصل و هوازده، نزدیکی به خطوط گسلی و جاده، توان بالای آبراهه و از بینرفتن پوشش گیاهی احتمال وقوع ناپایداریهای دامنهای را در بخشهای شمالی شهر پاوه، دامنه شرقی دوریسان و نوریاب افزایش داده است. تخطی از مقررات ساخت و ساز شهری و خروج فرایندهای ساخت و توسعه از قیود برنامهریزی شهری، مانعی برای تحقق توسعه پایدار شهری در پاوه خواهد بود و در نتیجه ضریب ریسک مخاطرات دامنهای را در این منطقه بالا برده است.