اثربخشی برنامه آموزشی دیداری - حرکتی الکترونیکی بر توجه و بازداری پاسخ کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم با عملکرد بالا

نویسندگان

1 گروه روانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

2 استاد گروه مهندسی برق و کامپیوتر، دانشگاه تهران، تهران، ایران

3 گروه روانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

4 گروه روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

doi
10.22038/mjms.2025.87905.5004
چکیده

مقدمهپژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی برنامه آموزشی دیداری - حرکتی الکترونیکی بر توجه و بازداری پاسخ کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم با عملکرد بالا انجام شد.روش کاراین پژوهش از نوع تحقیقات نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. از جامعه کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم با عملکرد بالا که در سال 1403 به کلینیک های روانشناسی و توانبخشی شهر تهران مراجعه کرده بودند، 30 کودک به شیوه نمونه گیری در دسترس به عنوان نمونه انتخاب شده و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند و مورد مداخله قرار گرفتند. آزمون های برو/ نرو و رنگ و کلمه استروپ به عنوان ابزارهای پژوهش بودند. برای تحلیل داده های پژوهش نیز از روش تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر استفاده شود.نتایجنتایج نشان داد که برنامه آموزشی دیداری - حرکتی الکترونیکی بر افزایش توجه و کاهش بازداری پاسخ کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم با عملکرد بالا موثر است (0.05≥P). نتیجه‌گیریاین پژوهش نشان می‌دهد که برنامه آموزشی دیداری-حرکتی الکترونیکی می‌تواند به عنوان یک مداخله مؤثر در بهبود توجه و کاهش بازداری پاسخ کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم با عملکرد بالا مورد استفاده قرار گیرد.