آینده های نظام مدیریت سبز منابع انسانی در سازمان های ایرانی
نویسندگان
1 دانشجوی دوره دکتری مدیریت، واحد یزد، دانشگاه آزاد اسلامی، یزد، ایران
2 عضو هیئت علمی گروه مدیریت، واحد یزد، دانشگاه آزاد اسلامی، یزد، ایران
3 عضو هیئت علمی گروه مدیریت، واحد یزد، دانشگاه آزاد اسلامی، یزد، ایران
4 عضو هیئت علمی گروه مدیریت، واحد یزد، دانشگاه آزاد اسلامی، یزد، ایران
doi
10.30479/jfs.2024.19722.1522چکیده
هدف: مطالعه پیش رو با هدف ترسیم آیندههای پدیده مدیریت سبز منابع انسانی در ایران انجام شده است و طی آن تلاش میشود تا سناریوهای باورپذیر از استقرار این نظام مدیریتی در بنگاههای ایرانی به تصویر درآید. روش: در این مطالعه ضمن پیروی از روش تحقیق تلفیقی، توسعهای و پیمایشی، ابتدا پیشرانهای کلیدی جریان مدیریت زیستمحیطی منابع انسانی به استناد گزارشهای علمی موجود، شناسایی شده و با نظر متخصصان مورد اولویتبندی قرار گرفته است. در ادامه با تبعیت از روششناسی شبکه جهانی کسبوکار ضمن ایجاد تلاقی میان عدم قطعیتهای بحرانی ناظر بر هرکدام از دو پیشران اولویتدار، چهار سناریو از آینده مدیریت سبز منابع انسانی در ایران معرفی شده است.یافتهها: پیشرانهای اولویتدار برای شکلدهی به آینده نظام مدیریت سبز منابع انسانی در کشورمان عبارتند از: «مشوقهای مادی و معنوی»، «الزامات قانونی یا سیاستی». همچنین عدم قطعیتهای بحرانی ناظر بر این پیشرانها بدین ترتیب شناسایی شدهاند: الف) همراهی یا عدم همراهی کارکنان با جریان سبز کردن مدیریت منابع انسانی ؛ ب) اراده فعال یا خنثی در مدیران برای سبز کردن مدیریت منابع انسانی. از تلاقی این دو عدم قطعیت، چهار سناریو قابل تصور است که با استعارههایی شامل «خوشتر از دوران عشق ایام نیست»، «به کجا چنین شتابان»، «عالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمی» و «آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟» نامگذاری شدهاند. نتیجهگیری: نتایج این پژوهش میتواند به سیاستگزاران و برنامهریزان نظام توسعه ایران و همچنین مسئولان حفاظت محیط زیست کشور، مسیر بهینه برای شکلدهی به آینده مناسب از سازمانهای دوستدار محیط زیست را نشان دهد.