نرخ جابجایی عرضی کانال در امتداد رودخانه لاویج رود بر پایه سن سنجی درختان حاشیه رودخانه –چمستان، مازندران
نویسندگان
1 دانشیار، ژئومورفولوژی، دانشکده علوم زمین ،دانشگاه شهید بهشتی.
2 دکتری ژئومورفولوژی، دانشگاه شهید بهشتی.
3 دانشجوی دکتری، ژئومورفولوژی، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی.
4 دانشیار، ژئومورفولوژی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه مازندران.
doi
10.22034/gmpj.2020.118224چکیده
تغییرات موقعیت کانال رودخانه فرآیندی مهم در اکوسیستمهای رودخانهای است که تهدیدی برای فعالیتهای انسانی در دشتهای سیلابی محسوب میشود.رودخانه لاویج که در آن هرساله سیلابهای کوچک و بزرگ متعددی به وقوع میپیوندد، با جابهجاییهای عرضی مختلفی مواجه شده است. در این پژوهش تاریخ تحول و جابهجایی عرضی کانال رودخانه لاویج از طریق تکینیک دندروژئومورفولوژی بررسیشده است. در این روش با برآورد سن درختان موجود در دشت سیلابی، کانالهای متروک، تراسها و پوینتبارها و موقعیت سطوح نسبت به هم، تغییرات عرضی کانال رودخانه از گذشته تا به امروز بازسازیشده است. مقایسه دادههای هیدرولوژی و کرنولوژی درختهای موجود در سطوح مختلف نشان میدهد که جابجایی کانال در بازه شماره یک حدود سالهای 1374و1375، در بازه شماره 2 در حدود سال 1346و1345 ، در بازه شماره 3 حدود سال 1380 رخداده است، و در بازه شماره 4 حفر عمدهای در بستر رودخانه رخداده و جابجایی عمده کانال در سطح دشت سیلابی بهطرف چپ مسیر جریان بوده است. نتایج نشان داد سن درختان با افزایش فاصله از کانال اصلی و افزایش تراز ارتفاعی سطوح نسبت به کانال فعال افزایش مییابد. جابهجایی کانال مرتبط با جریانهای با دوره بازگشت طولانیتر است. درواقع دبیهای استثنایی همزمان با سیلابهای نادر بهطور موقت موجب کوتاهتر و عریضتر شدن کانال میشوند. بررسی جابجایی کانال با استفاده از سن سنجی درختان توسکا در بازههای موردمطالعه نشان میدهد که تغییرات کانال بهشدت از سیلابهای بزرگ گذشته سالهای 1345 ،1346 ،1374 ،1375، 1376 و 1380 متأثر شده است و سن استقرار درختان توسکا نشاندهنده این امر است.