تحلیل ادبیات ژئوتوریسم در ایران (براساس تحلیل محتوای کمی مقالات ژئوتوریسم طی سالهای 1396-1387)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری ژئومورفولوژی، دانشکده جغرافیا و برنامهریزی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.
2 استاد گروه جغرافیای طبیعی، دانشکده جغرافیا و برنامهریزی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.
doi
10.22034/gmpj.2020.109533چکیده
ژئوتوریسم یکی از شاخههای جدید گردشگری است که در دو دهه اخیر موردتوجه محققان و گردشگران قرارگرفته است. این افزایش توجه باعث رشد و گسترش ادبیات ژئوتوریسم شده است. با توجه به رشد ادبیات ژئوتوریسم در طی این سالها، به نظر میرسد که بررسی ادبیات آن لازم است. هدف این پژوهش بررسی ادبیات ژئوتوریسم در ایران با استفاده از روش تحلیل محتوای کمی و ارائه نمای کلی از وضعیت آن است. بدین منظور تعداد 99 مقاله ژئوتوریسم علمی-پژوهشی و علمی-ترویجی در بازه زمانی دهساله (1396-1387) موردبررسی قرارگرفته است. یافتههای تحقیق نشاندهنده افزایش توجه محققان و رشد چاپ مقالات ژئوتوریسم در مجلات علمی است. توسعه مهمترین مؤلفه تعاریف ژئوتوریسم میباشد و تخریب پدیدهها نیز بهعنوان مهمترین مشکل پیشروی ژئوتوریسم بیانشده است. حدود 43 درصد مقالات از روش تحقیق ترکیبی (کمی و کیفی) استفاده کردهاند و 78 درصد مقالات نیز دارای اهداف کاربردی هستند. مقالات ژئوتوریسم در 42 مجله چاپشدهاند که مجلات علوم زمین و فصلنامه جغرافیای طبیعی با 7 مقاله بیشترین مقالات را منتشر کرده است. پژوهشگرانی از 56 دانشگاه و موسسه در انتشار مقالات و رشد ادبیات ژئوتوریسم مشارکت داشتهاند که دانشگاههای تهران و تبریز بیشترین تعداد مقالات را به خود اختصاص دادهاند.