بلاغت نثر صوفیانۀ خطابی در تمهیدات عین القضات*
نویسندگان
1 کارشناس ارشد دانشگاه ارومیه
2
doi
چکیده
تمهیدات به مانند دیگر آثار عینالقضات متأثّر از مشرب و مشی عرفانی اوست و در عین تعلیمی بودن تجربیّات عارفانۀ او را بیان میدارد. از اینرو عین القضات در آن زبانی با اصطلاحات خاص پدید میآورد که به یاری آن بتواند مقاصد و اندیشههای عارفانه و احساسات و هیجانات درونی خود را به گونهای مؤثرتر ابراز نماید. عین القضاه، بخوبی میداند میزان اثرگذاری گفتار در مقایسه با نوشتار بیشتر است؛ دلایل این امر بروز احساسات و هیجانات گوینده، لحن و آهنگ ادای جملات، حالتهای صورت و دست گوینده و از همه مهمتر حضور شنونده و مشاهدۀ احوال و عکسالعملهای او توسّط گوینده است، زیرا گفتار را نمیتوان فقط مشغلۀ گوینده قلمداد کرد. گفتار حاصل ارتباط متقابل گوینده با شنونده است و گوینده پیشاپیش، واکنش شنونده را در فعّالیّت کلامی خود دخالت میدهد، از اینرو از کلام خطابی بهره میگیرد تا شنوندگان را به صورت پویا به سمت جریان عمل پیش برد. به این ترتیب خوانش و تحلیل متن مبدّل به تجربهای زیباشناسانه میشود که از رهگذر آن خواننده و متن، در ذهن خواننده به هم میپیوندند و معنی را خلق میکنند. این پژوهش با رویکردی توصیفی- تحلیلی به بررسی اقسام خطاب در نثر صوفیانۀ تمهیدات میپردازد. برآیند تحقیق نشان از آن دارد که عینالقضات کوشیده به جای بیان مفاهیم و معانی عرفانی در کسوت جملات خبری از انواع جملات انشایی با معانی ثانوی بهره برگیرد تا به این وسیله بر تأثیر کلام خود بر خواننده بیفزاید.