تحلیل انتقادی دیدگاه ابن تیمیه درباره کارکرد عقل و نسبت آن با ظهور لفظی، در تفسیر قرآن
نویسندگان
1 استادیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری علوم قران و حدیث، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
3 دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
4 استاد گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
doi
10.22054/ajsm.2024.79920.2036چکیده
شناخت محدوده کاربرد عقل در تفسیر قرآن، همواره خاستگاه اختلافهای فکری، مذهبی و اجتماعی بین مسلمانان بوده که گاه به درگیری نظامی و تکفیر یکدیگر منجر شده است. ازجمله جریانهایی که در این مورد، دیدگاهی خاص دارد، جریان سلفیگری و وهابیت است که ابن تیمیه، از مهمترین عالمان این جریان بهشمار میآید و به عقلگریزی مشهور است. این پژوهش، با روش توصیفی، تحلیلی و انتقادی، کارکرد عقل و نسبت آن با ظهور لفظی را از دیدگاه ابن تیمیه، بررسی کرده و به این نتیجه دست یافته است که: 1) او در مقام نظریهپردازی و بحث تئوریک دچار اشتباه است. او در مقام بیان دیدگاه خود درباره عقل، همزمان به حجیت عقل ظنی و عدم اعتبار عقل برهانی قائل است؛ و نیز باوجود استدلالهای نظری فراوان، جز عقل ضروری را نمیپذیرد؛ همچنین در این راستا، علوم عقلی (فلسفه و کلام) را بهطورکلی انکار میکند. 2) علیرغم اینکه گاهی او در بحث مبنایی، عقلگرایی سترگ است ولی در مقام تطبیق و به هنگام استناد به عقل در کنار سایر دلایل، در عقل گریزی چابک است و سختترین حملهها را به آن، روا داشته است بهگونهای که گویا دشمنی مثل عقل وجود ندارد. 3) ابن تیمیه به نقش عقل در شکلگیری ظهور لفظی، بیتوجه بوده است.