تأثیر فاصله و ترکیب کاشت بر عملکرد زیستتوده هوایی سه گونه نیامدار کشت شده در تپههای ماسهای خوزستان
نویسندگان
1 کارشناس، مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان خوزستان
2 کارشناس ارشد، مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان خوزستان
3 دانشجوی دکترای زراعت، دانشگاه کشاورزی و منابع طبیعی رامین و محقق مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان خوزستان
doi
10.22092/ijfpr.2011.107541چکیده
بهمنظور تثبیت بیولوژیکی عرصههای ماسهزار استان خوزستان، عملکرد زیستتوده هوایی سه گونه از نیامداران درختی و درختچهای در فواصل کاشت مختلف و در حالتهای خالص و آمیخته از سال 1379 تا 1385 در شرایط بدون آبیاری مورد بررسی قرار گرفت. انتخاب گونهها با توجه به چندمنظوره بودن آنها از نظر تغذیه دام، تقویت و حفاظت خاک و در عین حال سازگاری با شرایط دیم انجام شد. در این راستا سه گونه درختی و درختچهای شامل Acacia victoriae، A. farnesiana و سُمر (Prosopis juliflora) انتخاب و در یک طرح آماری کرتهای یکبار خرد شده، در قالب بلوکهای کامل تصادفی کشت شدند. فواصل کاشت گونهها در سه سطح 3×3، 4×4 و 5×5 متر بهعنوان تیمار اصلی و ترکیب کاشت گونهها بهصورت خالص و آمیخته 50 درصد در شش سطح بهعنوان تیمار فرعی در نظر گرفته شد. نتایج بررسیها پس از 7 سال نشان داد که بیشترین میزان زیستتوده کل (خشبی+ علفی) و خشبی در واحد سطح مربوط به کشت خالص گونه سُمر در هر سه فاصله کاشت بود، در حالیکه بیشترین میزان زیستتوده علفی در واحد سطح مربوط به گونه A.victoriae در فواصل کاشت سه متری با حدود 67/1719 کیلوگرم در هکتار و کمترین مقدار تولید این مؤلفه مربوط به گونه A. farnesiana با 33/191 کیلوگرم در هکتار در فواصل کاشت پنج متری بود.