فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: اضافه وزن و چاقی از مشکلات عمده بهداشتی در جهان ماشینی و کم تحرک امروزی به حساب می آید که سلامت قشر وسیعی از جوامع را تهدید می کند. هدف از این پژوهش بررسی تاثیر هشت هفته تمرینات مقاومتی ، استقامتی پیوسته و اینتروال بر شاخص‎های DPP4 و NRG1 در زنان دارای اضافه وزن می باشد.روش کار: جامعه آماری تحقیق حاضر شامل کلیه زنان دارای اضافه وزن منطقه 9 تهران بود که از بین آنها 40 نفراز زنان با دامنه ی سنی (۳۵-۲۵ سال )و با شاخص توده بدن بین 25 تا 30 به طور داوطلبانه و در دسترس در تحقیق حاضر شرکت کردند. در این تحقیق آزمودنی‎ها بصورت تصادفی به چهار گروه تقسیم شدند: گروه تمرین مقاومتی(10نفر) ،گروه تمرین استقامتی پیوسته (10نفر) ، گروه تمرین استقامتی اینتروال (10نفر) و گروه کنترل (10نفر) . گروه‎های تمرینی به مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه تمرین طبق پروتکل موردنظر انجام دادند . اطلاعات متغیرهای وابسته از طریق آزمایش ٤٨ ساعت قبل از شروع دوره و ٤٨ ساعت پس از ۸ هفته نمونه‎های خونی شامل 10 سی سی از ورید بازویی در شرایط ناشتایی اندازه گیری شد . برای مقایسه ی داده‎ها از آزمون تحلیل کواریانس در سطح اطمینان 95 درصد و با استفاده از نرم افزار spss27 استفاده شد.نتایج: تحقیق حاضر  نشان داد که سه شیوه تمرین مقاومتی ، استقامتی پیوسته و هوازی تناوبی بر شاخص‎های DPP4، NRG1  در زنان دارای اضافه وزن اثر معناداری دارد (05/0>P ). تمرین استقامتی پیوسته نسبت به دیگر گروهها بیشترین اثر کاهشی بر DPP4 دارد و سپس تمرین تناوبی و در نهایت تمرین مقاومتی اثرات کاهشی داشتند که این اثر بین تمرینات مقاومتی و تناوبی معنادار نبود. تمرین مقاومتی  نسبت به دیگر گروهها بیشترین اثر افزایشی بر NRG1 دارد و سپس تمرین تناوبی و در نهایت تمرین استقامتی پیوسته اثرات افزایشی بیشتری داشتند که این اثر بین تمرینات مقاومتی و تناوبی معنادار نبود.نتیجه‌گیری: در مجموع یافته‎های تحقیق نشان می دهد که هر سه شیوه تمرین مقاومتی ، استقامتی پیوسته و هوازی تناوبی باعث بهبود در شاخص‎های مورد مطالعه شدند هرچند که در بعضی شاخص‎ها این اثرات بیشتر تحت تاثر شدت تمرین بودند.