نظریّه توصیف نیما در منظومه سریویلی او

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری دانشگاه فردوسی مشهد

2 عضو هیأت علمی دانشگاه فردوسی مشهد

doi
10.29252/kavosh.2011.2522
چکیده

توصیف نوعی بیان از سوی گوینده به عنوان شناسندة شی در جهان بیرون، برای رسیدن به شناخت است. در ادبیّات هدف از توصیف، ارائة تصویری عینی از تجربه انسان نسبت به یک صحنه، شخص یا احساس، از رهگذر واژه هاست. توصیف از مسایل برجستة شعر معاصر است و نیما آن را جزو مسایل محوری نگاه تازه خود قرار داده است. مساله این تحقیق بررسی این دیدگاه ها در منظومه سریویلی اوست. در این نوشتار انواع توصیف، تکنیک های بیانی و کارکردهای توصیف بررسی شده است. نتایج نشان می دهد که توصیف در این منظومه بیشتر ابژکتیو (عینی) است تا سوبژکتیو (ذهنی)، تکنیک های بیانی دستوری نیز کاربرد بیشتری دارند تا تکنیک های شاعرانه، کارکرد توصیف شامل زیبایی آفرینی، واقعیت بخشی، بیان اغراق و کارکرد نمادین است. نیما در این منظومه توانسته است نظریه شعری خود را که نزدیک کردن شعر به نثر موزون، از یک طرف و اهمّیّت مشاهده دقیق، توصیف و روایت در شعر، از طرف دیگر است، به تصویر بکشد.