ارتباط تناوب آخرین فوران های دماوند و توالی دریاچه های سدی گدازه ای طی کواترنری پسین
نویسندگان
1 استاد گروه جغرافیای طبیعی، دانشکدۀ جغرافیا، دانشگاه تهران
2 استاد گروه جغرافیای طبیعی، دانشکدۀ جغرافیا، دانشگاه تهران
3 استادیار گروه جغرافیای طبیعی، دانشکدۀ جغرافیا، دانشگاه تهران
4 استادیار گروه جغرافیای طبیعی، دانشکدۀ جغرافیا، دانشگاه تهران
5 دانشجوی دکتری ژئومورفولوژی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران
doi
چکیده
یکی از عوامل زمین ساختی که نقش قابل توجهی در شکل زایی دارد آتشفشانها و مواد مذاب ناشی از آنها است. فوران های آتشفشانی باعث دگرشکلی مورفولوژی و ایجاد ساختمان لندفرمی جدید میشود. آتشفشان دماوند بهعنوان یک عارضه ساختمانی با فوران های متوالی خود طی کواترنری تغییرات قابل توجهی را در پیرامون خود ایجاد نموده است. در این پژوهش، نقش آخرین گدازههای دماوند در ایجاد دریاچههای سدی مورد بررسی قرار گرفته است. برای دستیابی به این هدف روش تحلیلی و بازسازی زمانی تغییرات به کار گرفته شده اند. تکنیک کار مقایسه مورفومتری پادگانه های دریاچه ای و سدهای گدازه ای به سه روش مقایسه ارتفاع و ضخامت رسوبات آبرفتی، تعیین حدود گسترش رسوبات دریاچهایی و باز یابی آخرین حد ارتفاعی گدازههای مشرف به دره ها استوار است. دریاچه هراز در ارتفاع 2550متری و با مساحت 04/52 کیلومتر مربع، دریاچه لار در ارتفاع 2580متری با مساحت79/68 و دریاچه دلیچای در ارتفاع 3780 متری از سطح دریا و با مساحت 25 کیلومتر مربع قرار گرفته اند. این سه دریاچه بهصورت تقریبا همزمان شکل گرفته اند. جریان های گدازه ای این سه دریاچه را از هم جدا و به صورت متوالی کنار هم قرار داده اند. دریاچه ها از طریق تندآب ها با هم مرتبط بوده که منجر به تشکیل مجرای فعلی شده است.