ارائه مدل شاخصهای بهبود بهرهوری مدیران سازمانهای ورزشی در ایران
نویسندگان
1 دانشیار گروه مدیریت ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
2 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
3 دکتری، گروه جغرافیا، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
4 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
doi
10.30473/ipom.2025.72838.5072چکیده
پژوهش حاضر با هدف ارائه مدلی جامع برای شناسایی شاخصهای بهبود بهرهوری مدیران سازمانهای ورزشی جمهوری اسلامی ایران انجام شد. این مطالعه با روش تحقیق آمیخته (کیفی-کمی) در دو مرحله صورت گرفت. در بخش کیفی، از تحلیل تماتیک با رویکرد شبکه مضامین آتراید-استرلینگ استفاده شد. جامعه آماری بخش کیفی را مدیران وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک، مدیران کل ورزش و جوانان استانها، مدیران فدراسیونهای ورزشی، رؤسای هیئتهای ورزشی استانی و مدیران ادارات ورزش و جوانان شهرستانها تشکیل دادند و مصاحبه با 13 نفر انجام و دادهها به دقت تحلیل گردید. در بخش کمی، پرسشنامه میان 350 مدیر سازمانهای ورزشی توزیع و با استفاده از مدلسازی معادلات ساختاری، پنج عامل کلیدی شناسایی شد: توسعه رفتار سازمانی، توسعه علمی-پژوهشی، توسعه حمایتهای محیطی، توسعه ویژگیهای شخصیتی و توسعه مهارتهای فردی. نتایج نشان داد تمامی این عوامل تأثیر معناداری بر بهرهوری مدیران دارند. سازمانهای ورزشی با طراحی برنامههای جامع توانمندسازی، بر این پنج محور تمرکز کرده و از رویکرد سلیقهای در انتصاب مدیران به سمت گزینش مبتنی بر شایستگی حرکت کنند تا زمینه ارتقای بهرهوری و نوآوری در مدیریت ورزشی فراهم شود. همچنین یافتههای این پژوهش نشان میدهد که عوامل متعددی در بهبود بهرهوری مدیران نقش دارند و توجه به تمامی این عوامل میتواند به ارتقای سطح کیفی مدیریت ورزشی کشور کمک نماید.