اثربخشی واقعیت درمانی بر روابط اجتماعی و تحمل پریشانی سالمندان
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، واحد شهرکرد، دانشگاه ازاد اسلامی، شهرکرد، ایران
2 استاد تمام، گروه روانشناسی، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران
3 استاد یار، گروه روانشناسی، واحد بروجن، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجن، ایران
doi
10.22038/mjms.2025.27689چکیده
مقدمه: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی واقعیت درمانی بر روابط اجتماعی و تحمل پریشانی سالمندان انجام شد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی، از نوع آزمایشی با طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه گواه و دوره پیگیری دوماهه بود.روش کار: جامعه آماری پژوهش حاضر شامل سالمندان بالای 65 سال ساکن در شهر اصفهان در سال 1403 بود. در این پژوهش تعداد 33 سالمند با روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و با شیوه تصادفی در گروههای آزمایش و گواه جایدهی شدند (17 سالمند در گروه آزمایش و 16 سالمند در گروه گواه). سالمندان حاضر در گروه آزمایش واقعیت درمانی را طی هشت هفته در هشت جلسه 75 دقیقهای دریافت نمودند. در این پژوهش از پرسشنامه روابط اجتماعی (SRQ) و پرسشنامه تحمل پریشانی (DTQ) استفاده شد. دادهها با تحلیل واریانس آمیخته با استفاده از نرمافزار آماری SPSS23 تجزیه و تحلیل شد.نتایج: . نتایج نشان داد که واقعیت درمانی بر روابط اجتماعی (0001/0>P) و تحمل پریشانی (0001/0>P) سالمندان تأثیر معنادار دارد.نتیجهگیری: بر اساس یافتههای پژوهش میتوان چنین نتیجه گرفت که واقعیت درمانی با آشنایی سالمندان با نظریه انتخاب و پنج نیاز اصلی، آموزش اجزاء رفتار، ایجاد روحیه سالم برای برقراری رابطه، یادگیری روشهای خویشتنداری و خودکنترلی رفتار و ایجاد رفتار مسئولانه میتواند به عنوان یک روش کارآمد جهت بهبود روابط اجتماعی و تحمل پریشانی سالمندان مورد استفاده قرار گیرد.