شناسایی عوامل و مؤلفه‌های همکاری بین سازمانی در شبکه بانکی

نویسندگان

1 استادیار، گروه مدیریت دولتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

2 استادیار، گروه مدیریت دولتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

3 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت دولتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.

4 استادیار، گروه اقتصاد، مؤسسه عالی آموزش و پژوهش برنامه‌ریزی، تهران، ایران.

doi
10.30473/ipom.2025.74450.5181
چکیده

همکاری بین ‌سازمانی به چالشی کلیدی برای موفقیت بانک‌ها در صنعت رقابتی بانکداری تبدیل شده است. هدف از انجام این پژوهش شناسایی مؤلفه‌های همکاری بین سازمانی در شبکه بانکی بود. در این پژوهش از روش آمیخته (کمی و کیفی) استفاده شده است. بخش کیفی باهدف اکتشافی و تحلیل از طریق تحلیل مضمون انجام شد و جامعه آماری آن شامل خبرگان صنعت بانکداری، دانشگاهیان و مشاوران است. بخش کمی باهدف «توسعه‌ای -کاربردی» و به روش توصیفی - پیمایشی برای اولویت‌بندی عوامل همکاری بین سازمانی از مدل‌سازی ساختاری تفسیری استفاده می‌کند. نمونه‌ها با روش هدفمند انتخاب شده و داده‌ها از طریق مصاحبه (برای بخش کیفی) و پرسشنامه (برای بخش کمی) گردآوری می‌شوند. براساس روش تحلیل مضمون، عوامل و مؤلفه‌های مؤثر در همکاری بین سازمانی در شبکه بانکی در بانک قرض‌الحسنه مهر ایران شامل عامل رعایت اصول اخلاقی - رفتاری، توجه به رشد فردی، عامل سازمانی، عامل ساختاری - اداری و عامل قانونی - محیطی، عامل فرهنگی - اجتماعی، عامل سیاسی، رشد مالی سازمان می‌باشد. همچنین نتایج حاصل از بخش مدل ساختاری و تفسیری نشان می‌دهد که اولویت عوامل همکاری بین سازمانی در شبکه بانکی به‌ صورت ذیل است: رشد مالی سازمان در رتبه اول، توجه به رشد فردی در اولویت دوم و رعایت اصول اخلاقی رفتاری و عامل سازمانی در اولویت سوم و عامل سیاسی، عامل ساختاری - اداری، عامل قانونی - محیطی و عامل فرهنگی اجتماعی در اولویت چهارم است. این یافته‌ها بینش‌های راهبردی برای بهره‌برداری مؤسسات بانکی از ظرفیت همکاری ارائه می‌دهد تا عملکرد رقابتی خود را بهبود بخشند.