بررسی پایداری شش ژنوتیپ بادام خوراکی (Prunus dulcis) در سه روش حفظ آب و خاک در استان کرمانشاه
نویسندگان
1 مربی پژوهش، مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان کرمانشاه
2 استادیار پژوهش، مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور
3 مربی پژوهش، مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان کرمانشاه
doi
چکیده
از آن جا که مشکلات اقتصادی مهمترین عامل تخریب جنگلهای زاگرس میباشند، جنگلکاری در مناطق روستایی با گونههایی که دارای ارزش اقتصادی هستند از اهمیت فراوانی برخوردار است. در این راستا، این تحقیق بهمنظور بررسی موفقیت جنگلکاری با گونه بادام خوراکی (Prunus dulcis) در استان کرمانشاه انجام گردید. ابتدا دوازده ژنوتیپ بادام خوراکی مقاوم به سرما و خشکی از سطح استان کرمانشاه جمعآوری و در خزانه کاشته شد، سپس از میان آنها شش ژنوتیپ انتخاب و مورد آزمایش قرار گرفتند. قالب آماری این بررسی آزمایش فاکتوریل بر پایه بلوکهای کامل تصادفی با شش ژنوتیپ بادام خوراکی و سه روش کاشت بانکت هلالی، بانکت خطی و روش معمولی بهعنوان شاهد انجام شد. در این بررسی هر ساله پس از پایان دوره رویشی، متغیرهایی مانند درصد زندهمانی، مقاومت به آفت، ارتفاع و قطر یقه اندازهگیری گردیدند. نتایج بدستآمده نشان داد که تفاوت معنیداری بین درصد زندهمانی ژنوتیپهای کاشتهشده در روشهای مختلف وجود دارد و زندهمانی ژنوتیپها در روش بانکت هلالی و بانکت خطی نسبت به روش معمولی (شاهد) بیشتر است (P<0.01). نتایج مربوط به تجزیه پایداری برای روشهای مختلف کاشت در مدت آزمایش نشان داد که زندهمانی و استقرار نهالها در روش کاشت بانکت هلالی از پایداری بیشتری برخوردار است. همچنین نتایج حاصل از تجزیه پایداری زندهمانی ژنوتیپها در روشهای مختلف کاشت نشان داد که زندهمانی و استقرار ژنوتیپهای مربوط به مناطق لولان و گنداب علیا از پایداری بیشتری برخوردارند.