اینرسی سازمانی در ایران؛ یک مرور سیستماتیک
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه علوم اجتماعی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
2 استادیار گروه علوم اجتماعی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
doi
10.30473/ipom.2025.71925.5009چکیده
اینرسی سازمانی یک عامل مهم مخل در انطباقپذیری کارکردی سازمانها با محیط میباشد. این مطالعه با هدف شناسایی پیشایندها و پسایندهای اینرسی سازمانی در ایران انجام شد. این مطالعه به لحاظ سنخشناسی مروری و متکی بر روش مرور سیستماتیک بود. بهکارگیری مرور سیستماتیک براساس یک پروتکل منظم انجام گرفت که شامل سه مرحله کلان پیشایند تحقیق (تعیین پرسش اصلی و الگوی پرسش)، فرایند پژوهش (تعیین معیارهای واجد شرایط، استراتژی جستجو، فرایند انتخاب مقالات و استخراج دادهها) و برآیند پژوهش (ارائه سیمای مطالعات و ترکیب کیفی یافتهها) بود. در نهایت 30 مقاله حائز شرایط نهایی جهت توصیف و ترکیب دادهها شدند. نتایج توصیفی نشان داد که اکثر مطالعات در مجلات مدیریت منتشر شده و مبتنی بر رویکرد کمی، روش پیمایش و متمرکز بر گروه کارکنان انجام شده بودند. همچنین به لحاظ زمانی نیز مطالعات از قدمت دهساله برخوردار بوده و مسئله اصلی آنها تبیین اینرسی سازمانی بوده است. یافتههای کیفی نیز نشان داد که پیشایندهای اینرسی سازمانی در 7 مضمون (ساختاری، مدیریتی، شناختی، ارتباطی، توانشی، منفعتی و رفتاری) و نیز پسایندهای اینرسی سازمانی در چهار مضمون (هنجاری، شناختی، عملکردی و رفتاری) قابلطبقهبندی هستند. با توجه به نقش بیبدیل اینرسی سازمانی در کمینگی کارکرد سازمانها در عصر تغییرات، این نیاز جدی وجود دارد که مطالعاتی با رویکرد سیستمی جهت مدیریت مسئله اینرسی سازمانی انجام شود.
