تحلیل محتوایی ابزارهای انسجام در سخنرانی‌های دولت تدبیر و امید در حوزۀ مدیریت کلان سازمان‌های دولتی، دوره اول و دوم ریاست جمهوری

نویسندگان

1 استادیار، گروه زبان‌شناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

doi
10.30473/ipom.2023.67941.4830
چکیده

در پژوهش حاضر، محتوای سخنرانی­های دولت تدبیر و امید در حوزۀ مدیریت کلان سازمان­های دولتی، دوره اول و دوم ریاست جمهوری از منظر کاربرد ابزارهای انسجام و در چارچوب نقش­گرایی هلیدی و حسن (1976) مورد واکاوی قرار گرفتند. پژوهش به شیوۀ تحلیل محتوا و به صورت توصیفی و تحلیلی انجام گرفت و محتوای آن چهار سخنرانی در حوزۀ مدیریت کلان سازمان­های دولتی بود که به شیوۀ تصادفی انتخاب شدند. ابزارهای انسجام در چهار سخنرانی استخراج گردید و بسامدگیری شدند. درصد وقوع هریک از ابزارها نیز به دست آمد. پس از بررسی داده­ها مشخص شد، سخنرانی اول با 474 مورد، سخنرانی دوم با 444 مورد، سخنرانی چهارم با 421 مورد و سخنرانی سوم با 411 مورد، در به‌کارگیری ابزارهای انسجام به ترتیب در رتبه­های اول تا چهارم قرار دارند. در سخنرانی اول، ارجاع بیش­ترین و معرفگی و زمان، کم­ترین ابزار انسجام بودند. در سخنرانی دوم، تکرار و معرفگی به ترتیب بیش­ترین و کم­ترین ابزار انسجام به کار رفته بودند. در سخنرانی سوم نیز، عناصر پیوندی بیش­ترین و معرفگی کم­ترین ابزار انسجام بودند و در سخنرانی چهارم ارجاع بیش­ترین و معرفگی کم­ترین ابزار انسجام به کار رفته بودند. در راستای تحلیل آماری دقیق­تر و یافتن معناداری در توزیع ابزارهای انسجام در هریک از سخنرانی­ها، از آزمون مجذور کای استفاده گردید. بر اساس نتایج به دست آمده در سطح p<0.05 میان توزیع ابزارهای انسجام به کار رفته در هریک از سخنرانی­ها تفاوت معناداری وجود دارد.