بررسی کمی و کیفی وضعیت نام کتابخانههای عمومی ایران
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی/ دانشگاه تهران
2 کارشناس مسئول برنامهریزی/ نهاد کتابخانههای عمومی کشور
doi
10.22067/infosci.2021.24192.0چکیده
مقدمه: نامگذاری بهعنوان یک پدیده زبانی، منتقلکننده معانی توصیفی، بیانی و اجتماعی است. کتابخانههای عمومی ایران نیز به جهت کارکردهای اطلاعرسانی، آموزشی و فرهنگی بهصورت گسترده دارای شعبههایی در کشور هستند که هریک دارای نام هستند و نامگذاری صحیح آنها میتواند بر خلق ارزش و موفقیت و ارتقای جایگاه آنها کمک کند. در این مقاله تلاش بر این است که وضع موجود نامهای کتابخانههای عمومی ایران بررسی شود و مشکلات آن استخراج گردد.روششناسی: پژوهشگران در این پژوهش طی دو مرحله، ابتدا با روش تحلیل محتوا، اقدام به توصیف وضع موجود نامهای کتابخانههای عمومی کردند که از کنترل تقاطعی برای اعتبارسنجی یافتهها استفاده شد و سپس با یافتههای حاصل از پاسخ سؤال اول و مطابقت وضعیت موجود با دستورالعمل نامگذاری کتابخانههای عمومی و همچنین مطابقت با نحوه نگارش خط فارسی و معیارهای زبانشناختی، مشکلات نامگذاری فعلی را استخراج کردند.یافتهها: از نتایج مرحله اول، میتوان به گرایش بیشتر نامگذاری به اسامی انسانمدار با جنسیت مردانه، که بیشتر از نام شهدای انقلاب اسلامی، علمای دین و مفاخر با اندازههای نزدیک به هم بودند اشاره کرد. همچنین بیشتر اسامی متعلق به افراد معاصر بوده و بیشترین فراوانی در نام کتابخانهها متعلق به نام شهدای منطقه خاصی یا دارای ویژگی خاص (شهدای مشهد یا شهدای گمنام) بوده است. همچنین این نتیجه حاصل شد که فرایند موجودِ نامگذاری کتابخانههای عمومی در کشور نشانگر نبود خطمشیای علمی است که این فقدان موجب مشکلاتی مانند عدم رعایت حساسیتهای مذهبی یا عدم توجه به معیارهای زبانشناختی همچون طول نویسهها شده است.نتیجه: میتوان نتیجه گرفت که وضعیت نامگذاری کتابخانههای عمومی ایران نیز همچون نامگذاری اماکن و گذرگاههایی که در پیشینهها بررسی شد گرایش به نامگذاریهای انسانمدار، مردانه و افراد معاصر، بیشتر از دیگر مقولهها است و در میان اسامی کتابخانهها بیشترین تکرار مربوط به اسامی شهدا، معصومین و شخصیتهای دینی است. توجه به مشاهیر علمی فرهنگی و بانوان در نامگذاری بهطور قابل توجهی اندک بوده است که این وضع نشانگر اعمال ایدئولوژی حاکمان بر کتابخانههای عمومی همچون دیگر فضاهای شهری است و اگرچه میتوان از نامگذاری بهعنوان ابزاری قدرتمند برای اجرای بهتر کارکردهای فرهنگی اجتماعی کتابخانه استفاده کرد ولی مسئولان از این ابزار برای کنترل نمادین محیط استفاده میکنند. همچنین این نتیجه حاصل شد که دستورالعمل فعلی نامگذاری نهاد کتابخانههای عمومی بهطور کامل اجرا نمیشود و مغایرتهایی در میان وضعیت نام فعلی کتابخانهها و دستورالعملهای سازمانی و ملی وجود دارد. پیشنهاد میشود مغایرتها رفع شده و همچنین خطمشی نامگذاری توسط نهاد کتابخانههای عمومی اصلاح شود.