مرزهای سیاسی از منظر فقهی با تأکید بر تمامیت ارضی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد پردیسان قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران.
2 استادیار، گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد پردیسان قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران
3 استادیار، گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد پردیسان قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران
doi
10.22034/ejs.2024.428820.1622چکیده
زمینه و هدف: مرز و تمامیت ارضی از پدیدههای عصر حاضر است که نیازمند بررسی از منظر فقهی است. هدف مقاله حاضر بررسی مرزهای سیاسی از منظر فقهی با تأکید بر تمامیت ارضی است. مواد و روشها: مقاله حاضر توصیفی تحلیلی است. مواد و دادهها نیز کیفی است و از فیشبرداری درگردآوری مطالب و دادهها استفاده شده است. ملاحظات اخلاقی: در این مقاله، اصالت متون، صداقت و امانتداری رعایت شده است. یافتهها: در نگاه نخست میتوان گفت مرزبندیهای دنیای معاصر، هیچ مبنای شرعی و فقهی ندارند و آنچه بلاد اسلامی را از غیر آن جدا میکند عقیده و ایمان است؛ اما ادله مقبول و دلایل فقهی مختلفی برای پذیرش مرزهای جدید با خطوط مشخص، در فقه سیاسی وجود دارد که بر همه مسلمانان لازم است تا قوانین مربوط به مرزهای کنونی کشورهای اسلامی را محترم بشمارند. فقه اسلامی بنا به ضرورت این حدود و مرزها را محترم دانسته و ادلة نقلی و عقلی و شواهد تاریخی مؤید آن میباشد. نتیجه: در نتیجه مرزهای سیاسی فعلی در فقه اسلامی مشروع بوده و از اهمیت ویژهای برخوردار است. و به استناد احکام اسلامی، تجاوز به مرزهای سیاسی، تجاوز به حق دیگران است و میتوان در مقابل آن اقدام نمود. دفاع از تمامیت ارضی و مرزهای سیاسی کنونی مشروع بوده و از فروعات مباحث مشروعیت مرزهای سیاسی کنونی در فقه اسلامی میباشد.