بررسی ارتباط بین حکمرانی خوب و بی‌تفاوتی سازمانی کارکنان با نقش میانجی‌گری احساس تعلق سازمانی

نویسندگان

1 استادیار، گروه مدیریت، دانشگاه پیام ‌نور، تهران، ایران.

doi
10.30473/ipom.2023.66939.4776
چکیده

هدف اصلی این پژوهش بررسی تأثیر حکمرانی خوب بر کاهش بی‌‌‌‌‌‌تفاوتی سازمانی کارکنان با تأکید بر نقش میانجی‌‌‌‌‌‌گری احساس تعلق سازمانی آنان می‏باشد. این پژوهش از نظر روش از نوع تحقیقات کمی، از لحاظ هدف کاربردی و از حیث ماهیت،  توصیفی است. جامعه آماری کارکنان بیمارستان امام رضا (ع) تبریز می‌‌‌‌‌‌باشد که تعداد آن‌ها 1500 نفر است. حجم نمونه با استفاده از رابطه کوکران، 306 نفر برآورد و به روش نمونه‌‌‌‌‌‌گیری تصادفی ساده انتخاب شده است. ابزار جمع‏آوری اطلاعات پرسشنامه استاندارد است که پس از سنجش‏ روایی و پایایی، در اختیار نمونه ‏آماری قرار گرفت. برای تجزیه و تحلیل داده‏ها، از روش‏های آماری توصیفی و استنباطی استفاده شده است. بدین ترتیب که برای طبقه‏بندی، تلخیص و توصیف داده‏های آماری از روش آمار توصیفی و در سطح استنباطی برای آزمون فرضیه‏های تحقیق از آزمون‏های کلموگروف-اسمیرنف، r پیرسون و رگرسیون و تحلیل عاملی تأییدی استفاده گردیده است. یافته‌‌‌‌‌‌های پژوهش بیانگر تأیید مدل و فرضیه‌‌‌‌‌‌های تحقیق و تأثیر منفی و معنادار حکمرانی خوب بر بی‌‌‌‌‌‌تفاوتی سازمانی کارکنان و تأثیر مثبت آن بر احساس تعلق سازمانی است. همچنین نتایج تحقیق نشان داد که احساس تعلق سازمانی در تأثیر حکمرانی خوب بر کاهش بی‌تفاوتی سازمانی کارکنان نقش میانجی دارد.