اثر انبوهی و شدت هرس بر زندهمانی و شادابی تاغکاری های استان یزد
نویسندگان
1 استادیار پژوهشی، مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان یزد
2 کارشناس مرتع و آبخیزداری مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان یزد
doi
چکیده
تعیین عوامل مؤثر بر زندهمانی و شادابی گیاه تاغ از جمله نیازهای تحقیقاتی در توسعه پایدار عرصههای تاغکاری شده در مناطق بیابانی محسوب میشود. بههمین منظور در آبانماه 1373 محدودهای بهوسعت 3 هکتار در عرصه جنگلهای دستکاشت میانسال تاغ منطقه اشکذر که آثار پژمردگی در آنها قابل مشاهده بود، انتخاب و نسبت به هرس درختچههای آن مطابق برنامه پیشبینی شده در طرح اقدام گردید. این پژوهش در قالب بلوکهای کامل تصادفی و بهصورت کرتهای خردشده با دو تیمار اصلی انبوهی 250 و 125 اصله در هکتار و 4 تیمار فرعی هرس از سطح زمین، ارتفاع حدود 10 سانتیمتر، 35 و 70 سانتیمتر و تیمار شاهد (بدون هرس) اجرا شد. با گذشت یک سال از قطع درختچهها، تعیین درصد زندهمانی پایههای اولیه در پاییز آغاز و هر ساله در زمان مشابه تا سال 1379 ادامه یافت، اما تعیین میزان شادابی گیاهان فقط در سال 1379 انجام گردید. نتایج نشان داد که درصد زندهمانی در تیمارهای آزمایشی اختلاف معنیداری ندارند. تیمارهای انبوهی بر میزان شادابی گیاهان تأثیر معنیداری نداشته است، اما هرس بر شادابی درختچهها تأثیر معنیدار میگذارد (01/0P<). حداقل شادابی با میزان 5/25 درصد در تیمار بدون هرس با انبوهی 250 اصله در هکتار بروز مینماید. در این بررسی هرس از ارتفاع 35 سانتیمتری بهعنوان شیوه مناسب پرورشی معرفی میگردد که میزان شادابی آن در تیمارهای انبوهی 250 و 125 اصله در هکتار بهترتیب برابر 3/43 و 9/40 درصد میباشند.