مفهوم «اضلال شیاطین» در نظام معنایی قرآن کریم با تاکید بر روابط همنشینی و جانشینی: رویکرد معناشناسی ساختگرا
نویسندگان
1 استاد گروه علوم قرآن و حدیث دانشکده الهیات دانشگاه الزهرا )س(، تهران، ایران
2 استادیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشکده الهیات دانشگاه الزهرا )س(، تهران، ایران
doi
10.22054/ajsm.2025.76998.1986چکیده
حوزه معنایی «هدایت-اضلال» از حوزههای معنایی مهم در نظام معنایی قرآن و شیطان از مفاهیم کلیدی در این حوزه معنایی به شمار میآید. پژوهش حاضر سعی دارد با بهرهگیری از روش معناشناسی ساختگرا، مبتنی بر بافت زبانی، برمبنای روابط همنشینی وجانشینی ، تبیینی جامع از مفهوم «اضلال شیاطین» ارائه دهد. بررسی 30 آیه که در آن این مفهوم به کار رفتهاست، نشان داد که حوزه معنایی «مُضِلّ» شامل مفاهیمی همچون فرعون، سامری، گروهی از اهل کتاب و مجرمان با مرکزیت شیطان است. با توجه به همنشینی اضلال شیاطین و «سبیل» با بالاترین بسامد تکرار مشخص میشود که این مفهوم وابسته به راه و به معنای منحرف کردن از مسیری آسان و طبیعی با مقصد معنوی و به سوی حق میباشد. مفهوم «صد» جانشین «اضلال شیاطین» در قرآن است با این تفاوت که بر خلاف «صد» در اضلال مؤلفه ایجاد مانع وجود ندارد و «صد» هرگز به خدا اسناد داده نشده است؛ از این رو مفهوم اضلال نسبت صد عمومیت بیشتری دارد. حوزه معنایی اضلال شیاطین شامل مفاهیمی همچون تزیین، وعده، تنمیه، نزغ، ازلال، دعوت، وسوسه و امر میباشد که نسبت به مفهوم اضلال شیاطین، واژگانی زیرشمول و به عبارت دیگر نوعی ازآن به شمار میآیند.