فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

از جمله گونه‌های زود رشد که در گذشته بیشتر به‌صورت خالص کاشته می‌شدند، صنوبرها می‌باشند که اخیراً کاشت آمیخته آنها با گونه‌های تثبیت کننده ازت، برای حاصل‌خیزی خاک پیشنهاد می‌شود. به همین دلیل درختان صنوبر دلتوئیدس (Populusdeltoides 77/51) با گونه توسکای ییلاقی (Alnus  subcordata) در قالب طرح آماری بلوکهای کامل تصادفی با پنج تیمار آمیختگی (100 درصد صنوبر، 33 درصد صنوبر+ 67 درصد توسکا، 50 درصد صنوبر + 50 درصد توسکا، 67 درصد صنوبر + 33 درصد توسکا، 100 درصد توسکا) و چهار تکرار با فاصله کاشت 4 × 4 متر در ایستگاه تحقیقات چمستان کاشته شدند تا اثرات متقابل این گونه‌ها مورد بررسی قرار گیرد. نتایج در سال هفتم اجرای طرح نشان داد که در مجموع، میانگین درصد زنده‌مانی صنوبر در این طرح بیشتر از توسکا بوده است. صنوبر در آمیختگی 50 درصد صنوبر+ 50 درصد توسکا، بیشترین زنده‌مانی را داشت که با سایر تیمارها اختلاف معنی‌داری نشان داد. زنده‌مانی توسکا در تیمارها اختلاف معنی‌داری نداشت. بیشترین رویش قطری صنوبرها در تیمار 33 درصد صنوبر + 67 درصد توسکا و کمترین آن در صنوبر خالص به‌دست آمد. بیشترین رویش ارتفاعی صنوبرها در تیمار 67 درصد صنوبر + 33 درصد توسکا محاسبه شد. مقایسه میانگین حجم به ازای هر درخت صنوبر و توسکا در هریک از درجه‌های آمیختگی اختلاف معنی‌داری را بین تیمارها نشان نداد ولی در مورد درختان صنوبر، بیشترین حجم درختان در تیمار آمیخته‌ 33 درصد صنوبر + 67 درصد توسکا وجود داشت. درحالی‌که بیشترین حجم توسکا، در کشت خالص این گونه محاسبه شد. تیمار توسکای خالص و تیمار آمیخته 33 درصد صنوبر + 67 درصد توسکا، تفاوت معنی‌داری را در مقدار ازت کل خاک با دیگر تیمارهای این جنگل‌کاری نشان دادند.