پدیدارشناسی خودسانسوری در روابط عمومی‌‌های سازمان‌های دولتی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری، گروه جامعه‌شناسی (جامعه‌شناسی اقتصادی و توسعه)، دانشگاه یزد، یزد، ایران.

2 دانشیار، گروه جامعه‌شناسی، دانشگاه یزد، یزد، ایران.

3 دانشیار گروه جامعه‌شناسی، دانشگاه یزد، یزد، ایران

4 استاد، گروه تعاون و رفاه اجتماعی، دانشگاه یزد، یزد، ایران.

doi
10.30473/ipom.2021.59192.4387
چکیده

انتشار و دسترسی آزاد به اطلاعات سازمان‌های دولتی توأم با مواظبت دائم و رفع موانع از مسیر آن‌ها، ضامن سلامت جامعه و سازمان است. ازاین‌رو، پدیدة خودسانسوری در روابط عمومی‌های سازمان‌های دولتی را باید یکی از موانع عمده در این مسیر قلمداد کرد که شناخت و واکاوی عوامل و زمینه‌های بروز این پدیده می‌تواند گامی ضروری و مهم در رفع این موانع محسوب شود. این پژوهش با هدف مطالعة عمیق تجارب مدیران روابط عمومی‌های سازمان‌های دولتی شهر یزد، به دنبال کشف و شناسایی عوامل و انگیزه‌های آنان در مبادرت به خودسانسوری است. این پژوهش در چارچوب مطالعات کیفی به روش پدیدارشناختی انجام گرفته و اعتمادپذیری داده‌های پژوهش نیز با استفاده از معیارهای چهارگانة اعتبارپذیری؛ انتقال‌پذیری؛ تأییدپذیری؛ و اطمینان‌پذیری تأیید شده است. یافته‌های پژوهش در 15 مقولة فرعی و 4 مقولة اصلی نمایانگر تأثیر عوامل چهارگانه ناامنی و نیازمندی،  دستورمحوری، تبعیت از گفتمان حاکم و مصلحت‌اندیشی در سطوح فردی، سازمانی، فراسازمانی است. با توجه به سایة سنگین عوامل یاد شده بر دیدگاه‌های مدیران روابط عمومی‌های سازمان‌های دولتی در مبادرت به خودسانسوری، می‌توان نتیجه گرفت که تسهیل جریان اطلاعات به‌عنوان یکی از ضرورت‌های توسعة جوامع، نیازمند توجّه جدّی مسئولان و سیاست‌گذاران کشور به جایگاه و نقش روابط عمومی‌ها در این زمینه است.