مدلسازی پویای توسعه منطقه پذیرش منابع انسانی در سازمانهای دولتی ایران
نویسندگان
1 استادیار، گروه مدیریت کسبوکار، جهاد دانشگاهی، ارومیه، ایران.
2 دکتری، گروه مدیریت کسبوکار، جهاد دانشگاهی، ارومیه، ایران
3 استادیار، گروه مدیریت دولتی، واحد بندرگز، دانشگاه آزاد اسلامی، بندرگز، ایران
doi
10.30473/ipom.2021.57995.4338چکیده
حق فرمان دادن رابطه مستقیمی با چگونگی بهکارگیری آن در سازمان دارد بهگونهای که اگر فرمانها صادر شوند ولی به اجرا در نیایند کارایی سازمانی کاهش مییابد. پژوهش حاضر بهمنظور ارائه مدل پویای توسعه منطقه پذیرش منابع انسانی گرفته است و این پژوهش از نظر هدف کاربردی، از نظر ماهیت توصیفی-علی با رویکرد آمیخته (کمی-کیفی) است. جامعه آماری پژوهش سازمانهای دولتی ایران تشکیل میدهند. پس از استخراج ابعاد و عوامل از مبانی نظری، در دو مرحله با استفاده از روش نمونه در دسترس، از نظر 50 نفر از خبرگان بهرهگیری شده است. در مرحله اول با انجام مصاحبههای عمیق، روابط و حلقههای علّی شناسایی و مدل علّی طراحی شد. در مرحله بعد و پس از طراحی مدل جریان برای دستیابی به اجماع خبرگان در مورد پارامترهای مدل از تکنیک دلفی استفاده شده است. برای گردآوری دادهها علاوهبر مصاحبه، از پرسشنامه بهمنظور شناسایی وضع موجود استفاده شد که روایی آن طبق نظر خبرگان و پایایی آن از طریق آلفای کرونباخ (78/0) مورد تأیید قرار گرفت. دادهها براساس رویکرد پویایی دستگاهها در قالب سناریونویسی در نرمافزار ونسیم مورد تحلیل قرار گرفته است. درنهایت "افزایش مقبولیت دستوردهنده با بهبود رفتاری" بهعنوان سناریوی جذاب و "بهبود ویژگیهای دستور" بهعنوان سناریوی ضعیف پژوهش شناسایی گردید. براساس نتایج، تأکید بر صلاحیتهای رفتاری مدیران در انتخاب و انتصاب آنان و همچنین بهبود مهارتهای رفتاری سرپرستان میتواند تأثیر بسزایی در توسعه منطقه پذیرش کارکنان داشته باشد.