بررسی رابطه انسان و خدا در گلستان و بوستان سعدی و مقایسه آن با نامه سیویکم نهجالبلاغه
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران،ایران .(نویسنده مسئول)
4 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران،ایران.
doi
چکیده
سعدی شاعر برجسته ایرانی، با آفرینش دو کتاب بوستان و گلستان، بهعنوان شاهکار ادبیات تعلیمی، نماینده و گواه فرهنگ غنی و پربار ایرانیان است. موضوع انسان و خدا و مسائل مربوط به آن دو، به شکلی فراگیر در بوستان و گلستان حضور دارد که در نوع خود بینظیر است. وی توانسته است شعر و موسیقی و کلام را به حکمت و اندرز، پیوند دهد. با توجه به تأثیر آموزههای دینی و فرهنگ اسلامی در اندیشهی سعدی و همچنین تأثیر آن در نگارش بوستان و گلستان و وجود شباهتهای بسیار آن دو با آثار دینی بهویژه نهجالبلاغه، این مقاله به بررسی روابط انسان و خدا در کتاب بوستان و گلستان در مقام نماینده ادبیات تعلیمی و مقایسه آن با نامه سی و یکم نهجالبلاغه بهعنوان یک منشور تربیتی و دینی پرداخته است. این نوشتار از نوع توصیفی و تحلیلی است و برای تهیه و تدوین آن از منابع کتابخانهای استفاده شده است. نتایج این مقایسه نشان میدهد که در هر دو اثر به روابط محوری انسان با خدا بر پایه شناخت و معرفت، شکرگزاری، دعا و استغفار، تسلیم و رضا، تقوا و عبودیت تأکید شده و این وجه از وجوه شباهتهای فراوان هر دو اثر است؛ بهگونهای که در پارهای از اوقات سعدی توانسته است؛ اساس ارتباط انسان و خدا را با کمترین وجه افتراقی فهم و حتی متناظر با نامه سی و یکم نهجالبلاغه بیان کند.
