تعیین قابلیت اراضی برای توسعه کشاورزی و مرتعداری مناطق روستایی حوضه آبخیز ساری- قمیش استان اردبیل
نویسندگان
1 عضو باشگاه پژوهشگران جوان واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران
2 کارشناس مؤسسه پژوهشهای برنامهریزی، اقتصاد کشاورزی و توسعه روستایی و دانشآموخته کارشناسی ارشد توسعه روستایی، دانشگاه پیام نور، تهران
3 استادیار، گروه منابع طبیعی و محیط زیست، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
10.30490/rvt.2019.85220چکیده
هدف پژوهش حاضر مقایسه روشهای دکتر مخدوم و تحلیل سلسلهمراتبی- فازی برای ارزیابی توان بومشناختی حوزه آبخیز ساری قمیش استان اردبیل برای انجام فعالیتهای کشاورزی و مرتعداری بود. بعد از مشخص شدن معیارهای ارزیابی، از روش AHP برای وزندهی و از روش فازی در محیط نرمافزار Idrisi Selva برای هممقیاسسازی لایهها استفاده شد. در روش تحلیل سیستمی مخدوم، با تلفیق لایههای اطلاعاتی، نقشه یگانهای بومشناختی منطقه به همراه جدول ویژگیهای واحد، تهیه و منطقه ارزیابی شد، و طبقات مختلف کشاوری و مرتعداری مشخص شدند. طبق نتایج بهدست آمده، در روش تحلیل سلسلهمراتبی- فازی، 9/3532 هکتار (94/65 درصد) و در روش تحلیل سیستمی 2/635 هکتار (85/11 درصد) از منطقه توان توسعه کشاورزی دارد؛ همچنین، در مقایسه با روش تحلیل سیستمی، روش تحلیل سلسلهمراتبی دارای انعطافپذیری بیشتر و نیز مطابقت بیشتر با وضعیت موجود کاربری اراضی در منطقه بوده و از اینرو، بهتر است در مطالعات ارزیابی سرزمین، از این روش استفاده شود.
