مدل‌یابی رشد پس از آسیب بر مبنای حمایت اجتماعی ادراک‌شده: نقش میانجی ابرازگری هیجانی در مردان دارای تجربه طلاق

نویسندگان

1 کارشناسی‌ارشد، گروه روان‌شناسی بالینی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

2 دانشیار، گروه روان‌شناسی بالینی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. (نویسنده مسئول)

3  استادیار ، گروه روان‌شناسی بالینی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

doi
10.22038/mjms.2025.27457
چکیده

مقدمه: طلاق به عنوان یکی از پرتنش‌ترین رویدادهای زندگی، به ویژه برای مردان، پیامدهای روان‌شناختی و اجتماعی گسترده ای به همراه دارد. از این‌رو هدف پژوهش حاضر، مدل ‌یابی رشد پس از آسیب بر اساس حمایت اجتماعی ادراک‌شده با میانجی‌گری ابرازگری هیجانی در مردان دارای تجربه طلاق بود.روش کار: پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل مردان دارای تجربه طلاق ساکن شهر بابل در سال ۱۴۰۴ بود که تعداد ۲۴۲ نفر به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسش‌نامه‌های رشد پس از سانحه تدسچی وکالهون (1996)حمایت اجتماعی ادراک‌شده زیمت و همکاران (1988) و ابرازگری هیجانی کینگ و امونز (1990) بود. داده‌های جمع‌آوری‌شده با استفاده از نرم‌افزار آماری و از طریق ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.نتایج: یافته‌ها نشان داد حمایت اجتماعی ادراک‌شده تأثیر مثبت و معناداری بر ابرازگری هیجانی دارد (01/0> P ،38/0 β =). همچنین ابرازگری هیجانی رشد‌پس‌از‌آسیب را به‌طور مثبت پیش‌بینی می‌کند (01/0> P ،18/0 β =) و حمایت اجتماعی ادراک‌شده دارای اثر مستقیم مثبت بر رشد‌پس‌از‌آسیب است (01/0> P ،57/0 β =).نتیجه‌گیری: نتایج تحلیل مسیر نشان داد ابرازگری هیجانی نقش میانجی معناداری در رابطه بین حمایت اجتماعی ادراک‌شده و رشد پس از آسیب ایفا می‌کند و مدل پژوهش از برازش مناسبی برخوردار است. یافته‌های این پژوهش بر اهمیت نقش حمایت اجتماعی و ابراز هیجان در فرآیند سازگاری روان‌شناختی و ارتقاء رشد پس از آسیب در مردان دارای تجربه طلاق تأکید دارد.