رابطه فقر و فرسایش سرمایه اجتماعی در آموزههای علوی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری علوم و معارف نهجالبلاغه، دانشگاه میبد، میبد، ایران.(نویسنده مسئول).
2 دانشیار گروه علوم قرآن وحدیث، دانشکده الهیات، دانشگاه میبد،میبد، ایران.
3 استادیار گروه ایرانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه میبد، میبد،ایران.
4 دانشیار جامعهشناسی وعضو پژوهشکده تحول در علوم انسانی واجتماعی،دانشگاه شیراز،شیراز،ایران.
doi
چکیده
گرچه فقر پدیدهای ملموس و شناخته شده است؛ اما به لحاظ مفهوم جامعهشناختی با مفاهیمی همچون نابرابری اجتماعی یا اختلاف طبقاتی گره خورده است. برخی در تبیین و تحلیل مفهوم فقر نهادها و ساختارهای اجتماعی را در بروز و ظهور پدیده فقر دخیل دانسته و برخی نیز به این نظریه پرداختهاند که فقرا نیز به نوبه خود به عنوان عاملان اجتماعی در بروز آن نقش مؤثری دارند. به همین دلیل اگر پذیرفته شود که در هر صورت فقر در جوامع و خانوادهها وجود دارد؛ فقرا به عنوان اقشاری از جامعه در موضوعیت افول سرمایه اجتماعی دخالت دارند. این پژوهش به مطالعه رابطه فقر و افول سرمایه اجتماعی از دیدگاه امام علی علیه السلام با روش توصیفی تحلیلی پرداخته و گردآوری مطالب نیز به روش کتابخانهای است. فرضیه تحقیق آن است که از دیدگاه امام علی علیه السلام میان فقر و مؤلفههای حضور در انجمنها، مشارکت اجتماعی، ارتباطات اجتماعی و اعتماد اجتماعی و رعایت هنجارهای اجتماعی که از مهمترین مؤلفههای سرمایه اجتماعی است رابطه معناداری وجود دارد.
