«دروازه خدایان»، «دروازه پدران» و ترازوی کیهانی بر کاسه عصر آهن لرستان
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای پژوهش هنر، گروه پژوهش هنر،دانشکده علوم نظری و مطالعات عالی هنر، دانشگاه هنر، تهران، ایران.
2 دانشیار گروه پژوهش هنر، دانشکده علوم نظری و مطالعات عالی هنر، دانشگاه هنر، تهران، ایران.
3 استادیار گروه فلسفه هنر، دانشکده علوم نظری و مطالعات عالی هنر، دانشگاه هنر، تهران، ایران.
doi
10.22059/jfava.2024.369906.667230چکیده
گمانهزنی درباره دین تولیدکنندگان مفرغهای عصر آهن لرستان همواره با نظرات متناقضی همراه بوده است. تحلیل نقوش سماوی روی مفرغهای لرستان میتواند بخشی از ابهامات موجود در این باره روشن سازد. در میان مفرغهای لرستان کاسه اختری مملو از نقوش سماوی وجود دارد. در مقاله حاضر برای نخستینبار نقوش سماوی دو بخش 4 و 8 این کاسه براساس مفاهیم میتولوژیک ادیان هندوآریایی و منابع متنی ایران باستان تفسیر شدند. روش پژوهش «توصیفی-تحلیلی» است و دادههای پژوهش از منابع موزهای و کتابخانهای گردآوری شدند. طبق یافتههای پژوهش دو بخش (الف)4 و 8 رمزی از دو کفه ترازوی کیهانی هستند و دو بخش (ب)4 و 8 کاسه بر دروازههای کیهانی «پدران» و «دیوان» دلالت دارند. مرکز کاسه رمزی از قطب آسمان و «دروازه خدایان» است. کسی که به واسطه تشرّف به اسرار کبیر به مرکز وجود خویش و به مرکز هستی بازگشته بود، با عبور از «دروازه خدایان» با ذات خدا یگانه میگشت. از «دروازه پدران» اما دوباره به گیتی بازمیگشتند. در سنت ایرانی به ترتیب دو خدای «میترا» و «کیوان» نگاهبانی از دو دروازه «خدایان» و «پدران» را برعهده داشتند. چنین مینماید که بر کاسه برخلاف سنت هندی «دروازه خدایان» با سمبولیسم قطبی ارتباط دارد، نه با سمبولیسم خورشیدی.