سطحبندی پایداری اجتماعی در نواحی روستایی: مطالعه موردی دهستانهای شهرستان چرام، استان کهگیلویه و بویراحمد
نویسندگان
1 زنجان، ایران
2 زنجان، ایران
3 کازرون، ایران
4 تهران، ایران
doi
10.30490/rvt.2017.59498چکیده
بعد اجتماعی توسعه پایدار از ابعاد اصلی آن شناخته میشود. هدف پژوهش حاضر ارزیابی پایداری اجتماعی نواحی روستایی دهستانهای شهرستان چرام در استان کهگیلویه و بویراحمد بود. نوع پژوهش کاربردی و روش آن نیز توصیفی- تحلیلی بوده، گردآوری اطلاعات بهصورت کتابخانهای و میدانی انجام پذیرفت. تجزیه و تحلیل اطلاعات با استفاده از روشهای دلفی فازی و با بهکارگیری شیوه تاپسیس فازی صورت گرفت. حجم نمونه با استفاده از روش نمونهگیری کوکران 285 سرپرست خانوار روستایی تعیین شد. نتایج نشان داد که وضعیت مجموع شاخصهای ذهنی پایداری اجتماعی روستاهای سرفاریاب و بردیان در خوشه پایدار واقع است و روستای الغچین علیا خوشه مربوط به پایینترین سطح پایداری اجتماعی را شکل میدهند؛ از اینرو، توسعه متوازن نواحی روستایی در شهرستان چرام مستلزم بازنگری مسئولان ذیربط در تخصیص منابع و امکانات، توزیع برابر فرصتها و ارتقای کیفی خدمات در راستای کاهش فاصله بین نواحی روستایی است.
