توانسنجی توسعه کشاورزی در حوضه آبخیز دشت الشتر با استفاده از سامانه اطلاعات جغرافیایی ( GIS )
نویسندگان
1 تهران،ایران
2 تهران،ایران
doi
10.30490/rvt.2017.59490چکیده
در مطالعات محیطی، مهمترین راه نیل به توسعه مبتنی بر علم و شناخت علمی محیط توجه اصولی به توانها، ارزیابی توانهای محیطی و بالاخره، استفاده همهجانبه و منطقی از سرزمین است. در این خصوص، توسعه کشاورزی ارتباطی تنگاتنگ با محیط و منابع محیطی دارد. در پژوهش حاضر، به ارزیابی توانهای محیطی حوضه آبخیز الشتر برای توسعه بخش کشاورزی، بر اساس رهیافت تحلیل سیستمی پرداخته شد. در فرایند انجام مطالعه، ابتدا با اتکا به بررسی و شناخت توانهای محیطی، منابع بومشناختی شناسایی و با استفاده از سامانه اطلاعات جغرافیایی ( GIS )، این اطلاعات تجزیهوتحلیل، جمعبندی، تلفیق و در نهایت، بهصورت لایههای اطلاعاتی تهیه شد. در ادامه، با استخراج واحدهای بومشناختی و سنجش آنها با معیارهای بومشناختی، توانها و استعدادهای بالقوه برآورد و در پایان، اولویت بین کاربریهای مجاز تعیین شد. نتایج پژوهش نشان داد که در حال حاضر، 86/32 درصد از سطح حوضه آبخیز الشتر فاقد توان کشاورزی و مرتعداری و 14/67 درصد دارای این توان است؛ در این میان، 06/25 درصد دارای توان 2 تا 4 کشاورزی و 24/41 درصد نیز دارای توان 1 تا 3 مرتعداری است؛ به دیگر سخن، بر اساس راهنمای مطالعات بومشناختی مرکز ملی آمایش سرزمین، حوضه آبخیز الشتر شرایط مناسب برای انجام فعالیتهای مستمر و ممتد کشاورزی، دیمکاری، باغداری و دامداری را دارد.