تبیین عدالت اجتماعی در تخصیص خدمات مناطق روستایی: مطالعه موردی استانهای غرب کشور
نویسندگان
1
doi
10.30490/rvt.2017.59478چکیده
پژوهش کاربردی حاضر، در راستای تحلیل وضعیت موجود برخی ازسکونتگاههای روستایی کشور، به تبیین عدالت اجتماعی در تخصیص خدمات در مناطق روستایی پرداخته و با بهرهجویی از روشهای تصمیمگیری چندشاخصه به انجام رسیده است. روش تحقیق توصیفی- تحلیلی و شیوه گردآوری اطلاعات از نوع کتابخانهای و ابزار جمعآوری با توجه به اهداف پژوهش مبتنی بر دادههای ثانویه (آمارنامه سال 1390) استانهای خوزستان، ایلام، کردستان، کرمانشاه و آذربایجان غربی بود که طی آن، 31 شاخص در ابعاد مختلف استخراج و با استفاده از شیوه ویکور فازی بررسی شد. بر پایه یافتههای پژوهش، وجود یک فضای منطقهای نابرابر در استانهای غربی بر اثر تقسیم و تخصیص ناعادلانه امکانات گواهی بر رسوخ نابرابری به درون استانها و فاصله بسیار زیاد شهرستانهای برخوردار و مناطق محروم در ابعاد توسعه روستایی است، بهگونهای که از 73 شهرستان واقع در محدوده مورد مطالعه، تنها مناطق روستایی شهرستانهای سروآباد، دهگلان، تکاب، کامیاران، قروه، سنندج، و سقز دارای توسعه بالا در برخورداری از امکانات و تخصیص منابع بود و سکونتگاههای روستایی 31 شهرستان در ردیف مناطق با توسعه متوسط و مناطق روستایی 35 شهرستان غرب کشور در زمره مناطق محروم به لحاظ برخورداری از فرصتهای توسعه بودند. نتایج نشان داد که برقراری عدالت اجتماعی منوط به توزیع عادلانه و تخصیص منابع بر اساس عدالت فضایی بوده و افزایش رفاه و دسترسی برابر به خدمات نیازمند حرکتی همگانی (به سمت کاهش نابرابریها) و همت بیشتر مسئولان برای سازماندهی مجدد راهبردها، رفع تناقضات و همساز کردن مجموعههایروستایی است.