گونه شناسی افزودههای تفسیری در 7 ترجمه معاصر (مورد کاوی دو جزء پایانی قرآن کریم)

نویسندگان

1 استادیار گروه زبان و ادبیات عربی دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساری، ساری، ایران

2 دانشجوی کارشناسی ارشد علوم قرآنی – گرایش ادبی دانشکده علوم قرآنی، آمل، ایران

doi
10.22054/ajsm.2023.62484.1727
چکیده

ترجمه واژه به واژه قرآن کریم ممکن است مانع از انتقال مفاهیم عمیق آن شود. به همین دلیل، مترجمان گاهی ناچارند افزوده‌هایی به متن ترجمه اضافه کنند تا شفاف‌سازی معنایی و ساختاری متن به‌خوبی انجام گیرد. در ترجمه‌های فارسی معاصر قرآن کریم، افزوده‌های تفسیری جایگاه ویژه‌ای دارند و بسیاری از مترجمان معاصر، این افزوده‌ها را به‌صورت داخل پرانتز یا به‌صورت جداگانه در مورد ترجمه برخی آیات مطرح کرده‌اند. پژوهش حاضر در صدد است تا با اتخاذ روش توصیفی-تحلیلی، به گونه‌شناسی افزوده‌های تفسیری مترجمان معاصر در دو جزء پایانی قرآن کریم بپردازد. بررسی‌ها نشان می‌دهد که بیان معنای برخی حروف مقطعه قرآن، بیان سبب نزول آیات به‌صورت افزوده‌های تفسیری، بیان مصداق برخی گزاره‌های قرآنی، بسط معنایی برخی واژگان، بهره‌گیری از سیاق آیات در ترجمه و تأویل صفات متشابه خداوند از مهم‌ترین گونه‌های افزوده‌های تفسیری در ترجمه‌های معاصر فارسی به شمار می‌روند.