چارچوب معرفتی اعمال قدرت در حکمرانی خوب از منظر حضرت علی(ع)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری دانشگاه ادیان و مذاهب (قم).
2 هیأت علمی گروه معارف اسلامی، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه الزهراء(س)، تهران، ایران (نویسنده مسئول).
3 هیأت علمی گروه آموزش معارف اسلامی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.
doi
چکیده
یکی از آسیبهای قدرت در جوامع، خودکامگی و سلطۀ بیحدّ و مرز حاکم است که عامل ایجاد ظلم و ستم، بیعدالتی، حقکشی، تعدّی به حقوق رعیّت و ایجاد خفقان و سرخوردگی در عموم مردم بهخصوص اقشار ضعیف میشود. آشنایی با اندیشههای بلند و متعالی امیرمؤمنان علی علیه السلام و توجه به سیرۀ حکومتی آنحضرت، سبب تحدید قدرت و اعمال چارچوبی برای آن میشود. حدّ و مرزهایی که بر اساس مبانی نظری اسلام است و از یک سو، اصول کلی حرکت حاکمان و از سوی دیگر، خطوط قرمزی که نباید از آنها عبور نمایند را مشخص میکند. قوانینی که امام علی علیه السلام وضع نمود، در تعیین روشها نقش مرجع دارد و با کمک آن میتوان هر قدرتمندی را به حرکت بر اساس عدالت پایبند نمود و بشریت را از عوامل تجاوز و خونریزی نجات داد. نوشتار حاضر با روش توصیفی-تحلیلی از فراز روایات نهجالبلاغه و فضای تاریخی-سیاسی عصر مولای متقیان علیه السلام، روش حکومتداری بایسته را که مبتنی بر عدل و برگرفته از حاکمیت الله است، بر سه پایۀ حسن تدبیر، مدیریت زمان و مکان و تلفیق قدرت نرم و سخت، استخراج نمود. خطوط کلی حکومتداری امام شامل خدامحوری، دینمداری، عدالتمحوری، اعتدالگرایی، وفا و راستی و خطوط قرمز ایشان در اعمال قدرت، استبداد، اعمال زور و خشونت، تکاثر، انحصارطلبی و تفاخر است.