تحلیل و سطح­بندی توسعه در مناطق روستایی شهرستان دشتی با تأکید بر رویکرد فازی

doi
10.30490/rvt.2016.59455
چکیده

      بررسی حاضر در قالب یک پژوهش بنیادی با هدف تبیین وضعیت توسعه در مناطق روستایی شهرستان دشتی به انجام رسید. روش تحقیق توصیفی- تحلیلی بوده، گردآوری داده­ها به شیوه کتابخانه­ای با بهره­گیری از آمارنامه سال 1390 استان بوشهر صورت گرفت که طی آن، 59 شاخص در ابعاد مختلف استخراج شد و سطح­بندی میزان توسعه­یافتگی دهستان­های شهرستان دشتی به شیوه کمّی با استفاده از روش تاپسیس فازی و بهره­گیری از نرم­افزار SPSS انجام شد. یافته­های پژوهش، با ترسیم سیمایی نامتعادل از توسعه مناطق روستایی، از وجود یک شکاف منطقه­ای عمیق در شهرستان دشتی حکایت داشت، به­گونه­ای که روند توزیع و دسترسی به منابع در هفت دهستان شهرستان دشتی گویای آن بود که دهستان­های خورموج و کبگان، به‏ترتیب، دارای بیشترین میزان توسعه بودند و دهستان­های شنبه، چغابور و مرکزی نیز در جرگه مناطق روستایی محروم قرار داشتند؛ همچنین، توسعه دهستان­های طسوج با 379/0 و کاکی با 359/0 در سطح متوسط بود. نتایج نشان داد که توسعه متوازن مناطق روستایی در شهرستان دشتی مستلزم بازنگری در تخصیص منابع و امکانات، توزیع برابر فرصت­ها و ارتقای کیفی خدمات در مناطق دورافتاده با هدف آمایش سرزمین است.    .