تبیین مدل تصمیمگیری شهودی در فضای عدم قطعیت ناشی از نوآوری (مور مطالعه:شرکتهای دانشبنیان)
نویسندگان
1 دانشیار گروه مدیریت، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
2 استادیار گروه مدیریت، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
3 استاد، گروه مدیریت، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
4 دانشجوی دکتری گروه مدیریت، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
doi
10.30473/ipom.2019.40070.3171چکیده
تصمیمگیری در شرکتهای نوآور و دانشبنیان با توجه به عدم وجود ساختار و منابع لازم از یکسو و تأثیرگذاری تصمیمها بر سازمان از سوی دیگر، دارای اهمیت ویژهای است. عدم قطعیت در فضای کسبوکار شرکتهای نوپا و مبتنیبر فناوری بسیار عمیق است و این عدم قطعیت باعث میشود که تصمیمگیران به صورت ناخودآگاه از شهود در تصمیمگیری استفاده نمایند. هدف از این پژوهش مطالعه و شناخت توصیفی تصمیمگیری شهودی در شرکتهای فناور و دانشبنیان بوده است. با توجه به ماهیت شهود، روش به کار گرفته شده در این پژوهش، کیفی (داده بنیان) و براساس تحلیل مصاحبههای صورت گرفته بوده است. نتایج حاکی است که شواهد کافی درخصوص استفاده تصمیمگیران شرکتهای دانشبنیان از شهود در فضای عدم قطعیت وجود دارد و اطلاعات و زمان عوامل علی ایجاد عدم قطعیت هستند. علاوهبر این مشخص شد که تجربه و شهود رابطه نزدیکی باهم دارند و الگوهای ذهنی و کنجکاوی متغیرهای مرتبط با آنها هستند. محیط ناپایدار کسبوکار نیز نقش عامل زمینهای را تصمیمگیری شهودی ایفا مینماید. افزایش سرعت تصمیمگیری، خلاقیت و کاهش احساس پشیمانی از پیامدهای مثبت و افزایش خطاهای تصمیمگیری نیز از پیامدهای منفی استفاده از شهود هستند.
