توسعه مدل پذیرش فناوری اطلاعات دیویس (TAM) از طریق سنجش تأثیر باورهای خودکارآمد و ناکارآمد اعضای هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد بر پذیرش سامانه اطلاعات پژوهشی (پژوهان)، مبتنی بر رویکرد شناختی-اجتماعی
نویسندگان
1 دانشگاه فردوسی مشهد
2 دانشگاه بیرجند
3 دانشگاه فردوسی مشهد
doi
10.22067/riis.v5i2.41818چکیده
هدف: هدف اصلی این پژوهش توسعه مدل پذیرش فناوری اطلاعات (TAM) از طریق سنجش میزان تأثیر باورهای خودکارآمد و ناکارآمد کاربران اعضای هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد بر پذیرش سامانه اطلاعات پژوهشی (پژوهان)، مبتنی بر رویکرد شناختی- اجتماعی بود. روش: این پژوهش از نوع توصیفی که با هدف کاربردی به روش پیمایشی در نمونهای به حجم 248 نفر، حاصل از جامعه اعضای هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد در سال تحصیلی 92 – 93 با سه پرسشنامه انجام شده است. یافتهها: پذیرش سامانه پژوهان با باورهای خودکارآمد کاربران رابطه مثبت و معنیدار و با باورهای ناکارآمد آنان رابطه منفی و معنیداری داشت. رابطه باورهای خودکارآمد و ناکارآمد کاربران با استفاده واقعی از سامانه پژوهان با حذف اثر متغیرهای درونی (شامل سهولت، سودمندی، نگرش و قصد استفاده) معنیدار نبود. در نهایت، نتایج به دست آمده نشان داد روابط پیشبینیشده در مدل پیشنهادی و مفهومی پژوهش حاضر مثبت و معنیدار و در نتیجه مدل ارائه شده از برازش کافی برخوردار بود.
