کاربرد رهیافت فازی در تعیین الگوی بهینه کشت در راستای نیل به اهداف توسعه پایدار روستایی: زیربخش زراعت، شهرستان آمل
نویسندگان
1
2
3
4
doi
10.30490/rvt.2018.59440چکیده
با توجه به نقش و اهمیت مدیریت واحدهای زراعی، استفاده از مدلهای برنامهریزی ریاضی در تعیین الگوی بهینه کشت نقشی بهسزا دارد. در تحقیق حاضر، روش برنامهریزی آرمانی فازی در راستای بهینهسازی الگوی کشت در قالب اهدافی شامل پنج سناریو (بیشینهسازی سود، نیل به خودکفایی در محصولات اساسی زراعی، توسعه پایدار کشاورزی، افزایش اشتغال، و دستیابی همزمان به اهداف یادشده) مورد توجه قرار گرفت. اهمیت این اهداف در دستیابی به توسعه پایدار روستایی است که در آن، پایداری سه بعد اقتصادی، زیستمحیطی و اجتماعی را دربرمیگیرد. اطلاعات مورد نیاز پژوهش با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی ساده و از طریق تکمیل 124 پرسشنامه از سطح شهرستان آمل بهدست آمد. نتایج الگوها نشان داد که در صورت لحاظ کردن اهداف بهطور همزمان، تعاملی میان مدل فازی سناریوهای یک تا چهار بهوجود میآید؛ در این مدل، به آرمانهای اقتصادی و اجتماعی کمتر توجه شده و در مقابل، آرمانهای زیستمحیطی و خودکفایی تا حد زیادی تأمین شده است.
