اثر سن پایه‌های مادری و یک سال نگهداری بذر در رویاندن بذر بارانک

نویسندگان

1 عضو هیأت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی مازندران / دانشجوی دوره دکتری دانشگاه تربیت مدرس.

2 عضوهیأت علمی مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع.

3 عضو هیأت علمی دانشکده منابع طبیعی و علوم دریایی دانشگاه تربیت مدرس.

4 عضوهیأت علمی مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع

5 عضو هیأت علمی دانشکده منابع طبیعی و علوم دریایی دانشگاه تربیت مدرس

doi
10.22092/ijfpr.2003.109348
چکیده

به‌منظور بررسی اثر سن پایه‌های مادری و تأثیر یک سال نگهداری بذر در انبار در رویاندن بذر بارانک در نهالستان، بذرهای 40 پایه بارانک در جنگل‌های سنگده‌ ساری (ارتفاع از سطح دریا 1700 الی 2300 متر) در سال 1379 جمع‌آوری شده و در دو سال متوالی (1379 و1380) در گلدان‌های پلاستیکی کاشته و گلدان‌ها در فضای نهالستان اوریملک چوب فریم واقع در ارتفاع 1550 متری از سطح دریا قرار داده شدند. جوانه‌زنی بذر و زنده‌مانی نونهال‌ها طی دو سال بعد از هر یک از زمان‌ کاشت‌های 1379 و 1380 بررسی شد. نتایج آزمون مقایسه میانگین‌ها نشان داد که اختلاف بین جوانه‌زنی سال اول بعد از هر یک از مراحل کاشت سالهای 1379و 1380 با هم در سطح (P<0.01) معنی‌دار است. تفاوت مجموع جوانه‌زنی دو ساله بعد از کاشت و زنده‌مانی نونهال‌های حاصل از دو زمان کاشت 1379 و 1380 با هم در سطح (P<0.01) معنی‌دار شد. مجموع تعداد بذرهای سبز شده از کاشت سال 1379، 9/22 درصد بیشتر از مجموع تعداد بذرهای جوانه‌زده از کاشت سال 1380 بود. مقدار کاهش جوانه‌زنی بین دو مرحله کاشت با افزایش قطر درختان و یا سن آنها رابطه مستقیم داشت به‌نحوی‌که کاهش جوانه‌زنی بذر درختان مسن بیشتر از درختان جوان بود. در هر یک از مراحل کاشت، بیشترین جوانه‌زنی در سال اول به بذرهای درختان میانسال واقع در طبقه قطری 30 مربوط می‌شد. بنابراین چنانچه از درختانی با قطرهای 26 الی35 بذر تهیه شود، بیشترین مقدار جوانه‌زنی در سال اول رخ خواهد داد. به‌علاوه، در این طبقه قطری، یک سال نگهداری بذر در انبار، کمترین مقدار کاهش قوه نامیه را به‌همراه خواهد داد.