فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

زمینه و هدف: وضعیت تعادل بین سیستم‌های آنتی‌اکسیدانی و اکسیداتیو در عضله اسکلتی نقش کلیدی در حفظ سلامت و عملکرد ورزشی دارد. غوطه‌وری در آب سرد به‌عنوان یک روش ریکاوری ممکن است به بهبود عملکرد این سیستم‌ها و کاهش آسیب‌های ناشی از استرس اکسیداتیو کمک کند. این مطالعه با هدف بررسی اثر غوطه‌وری در آب سرد (CWI) پس از فعالیت برون‌گرا (ECC) بر شاخص‌های آنتی‌اکسیدانی و اکسیدانی در عضله اسکلتی موش‌های نر صحرایی انجام شد. مواد و روش‌ها: 25 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار (12 هفته‌ای، 5 ±230 گرم) به ‌طور تصادفی در 5 گروه کنترل، برون‌گرا+ ریکاوری غیر فعال، برون‌گرا+ غوطه‌وری در آب سرد، برون‌گرا+ غوطه‌وری در آب معمولی و برون‌گرا+ ریکاوری فعال تقسیم شدند. فعالیت برون‌گرا شامل 90 دقیقه دویدن در سراشیبی روی تردمیل با سرعت 16 متر در دقیقه و شیب 16- درجه بود. برای ریکاوری فعال، پس از فعالیت برون‌گرا، موش‌ها به مدت 10 دقیقه با سرعت 12 متر در دقیقه روی یک سطح صاف روی تردمیل دویدند. برای پروتکل‌های غوطه‌وری در آب معمولی و غوطه‌وری در آب سرد، پس از فعالیت برون‌گرا، کل بدن موش‌ها (به استثنای سر حیوانات) در ظروف پلاستیکی حاوی آب معمولی در دمای 25 درجه سانتی‌گراد یا آب سرد در دمای 10 درجه سانتی‌گراد به مدت 10 دقیقه غوطه‌ور شد. یک روز پس از فعالیت برون‌گرا، حیوانات با تزریق صفاقی کتامین + زایلازین (100+10mg/kg) کشته شدند و عضلات نعلی در شرایط استریل خارج و به فریزر 70- درجه سانتی گراد منتقل شدند.نتایج: فعالیت برون‌گرا+ ریکاوری غیرفعال به طور قابل‌توجهی شاخص‌های آنتی‌اکسیدانی (ظرفیت آنتی اکسیدانی تام (TAC)، گلوتاتیون پراکسیداز (GPX)، گلوتاتیون ردوکتاز (GR)، گلوتاتیون احیا شده (GSH))، را نسبت به گروه کنترل کاهش داد، درحالی‌که باعث افزایش شاخص‌های اکسیدانی (وضعیت اکسیدانی کل (TOS)، شاخص استرس اکسیداتیو (OSI) و گلوتاتیون اکسید شده (GSSG)) شد (P<0.05). بین روش‌های ریکاوری پس از فعالیت برون‌گرا (غوطه‌وری در آب سرد، غوطه‌وری در آب معمولی، ریکاوری فعال)، بر میزان شاخص‌های آنتی‌اکسیدانی (GPX، گلوتاتیون S- ترانسفراز (GST) و GR) و اکسیدانی (GSSG و نسبت گلوتاتیون احیا شده به اکسید شده (GSH/GSSG)) در مقایسه با ریکاوری غیرفعال تفاوت معنی‌داری وجود نداشت (P> 0.05). با وجود این، غوطه‌وری در آب سرد نسبت به ریکاوری غیرفعال به طور معنی‌داری شاخص‌های آنتی‌اکسیدانی (GSH و TAC) را افزایش و شاخص‌های اکسیدانی (TOS و OSI) را کاهش داد (P<0.05). نتیجه‌گیری‌: نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که فعالیت برون‌گرا به طور قابل‌توجهی تأثیر منفی بر وضعیت آنتی‌اکسیدانی و اکسیداتیو عضله اسکلتی دارد و غوطه‌وری در آب سرد باعث کاهش استرس اکسیداتیو و بهبود وضعیت آنتی‌اکسیدانی پس از فعالیت برون‌گرا شد.