تأثیر گفتمان اجتماعی حاکم بر عصر صفویان در آثار تصویری دارای صحنه های موسیقی آن دوره
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد پژوهش هنر دانشگاه کاشان
2 دانشیار گروه مطالعات عالی هنر، دانشکده معماری و هنر، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران.
doi
10.22059/jfava.2018.244029.665815چکیده
هر رشته از دانش، مجموعهای از قواعد و قانونهای ایجابی و سلبی را دارد که معین میکند درباره چه چیزهایی میتوان بحث کرد و درباره چه چیزهایی، نمیتوان. همین قواعد و قانونهای نانوشته، ،"گفتمان" آن رشته خاص هستند. تلاقی مذهب و ملیت در گفتمان صفوی باعث شد تا پس از ساسانیان، دوباره وحدت دینی مبنای وحدت سیاسی قرار گیرد و هویت ملی در ایران پررنگ شود . گفتمانی که با برجسته کردن، طرد و گاه به حاشیه راندن، تفکر غالب خود را به عنوان حکومتی قدرتمند گسترش داد. در این پژوهش تلاش شده تا تأثیر گفتمان اجتماعی این عصر -که علاوه بر اندیشههای سیاسی حاکم، به سه بخش مذهب شیعه، حکمت ایران باستان و عرفان اسلامی قابل تقسیم است- بر نگارههای دارای صحنههای موسیقی بررسی شود. در این پژوهش توصیفی-تحلیلی، برای تحلیل دادهها از نظریۀ گفتمان "میشل فوکو" استفاده شده است. پررنگترین نتیجهای که میتوان از این بررسی گرفت این است که، با تمام نفوذ و قدرتی که مذهب شیعه و فلاسفه و عرفای اسلامی در عصر صفوی داشتند، تأثیر مستقیم اندیشههای سیاسی دولت بر نگارگری و استفاده دیداری از واقعیتهای اجتماعی در طراحی صحنههای دارای موسیقی مشهود است.