نقش پیش‌آماده‌سازی ایسکیمیک بر برخی از جنبه‌های عملکرد ورزشی: یک مقالۀ مروری

نویسندگان

1 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران

2 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران

doi
10.48308/joeppa.2024.235638.1246
چکیده

پیش‌آماده‌سازی ایسکمیک (IPC) روش نسبتاً جدید و غیرتهاجمی شامل اعمال محدودیت جریان خون و برقراری مجدد آن در یک اندام مشخص، مانند دست یا پا، با استفاده از کاف فشارسنج است. هدف اصلی این روش، آماده‌سازی بدن برای مقابله با آسیب‌های ایسکمیک شدیدتری است که شاید در آینده رخ دهد. با اینکه IPC توجه زیادی را در بخش‌های بالینی به خود جلب کرده است، تأثیرات آن بر عملکرد ورزشی و سازوکار‌های زیربنایی درگیر همچنان محدود و متناقض است. بنابراین هدف از این مقالۀ مروری جامع، بررسی تأثیر IPC بر عملکرد هوازی، مقاومتی و سرعتی است. مطالعاتی که تأثیر IPC بر جنبه‌های گوناگون عملکرد ورزشی را بررسی کرده‌اند، در این تحلیل گنجانده شده‌اند. برای دسترسی به مقالات علمی مرتبط، پایگاه‌های اطلاعاتی مانند PubMed، SID،  Magiran و  Google Scholar به‌طور گسترده توسط دو پژوهشگر جست‌وجو شدند. کلمات کلیدی انتخاب‌شده برای جست‌وجو شامل پیش‌آماده‌سازی ایسکمیک، عملکرد هوازی، قدرتی و سرعتی بود. معیارهای ورود به پژوهش‌ها انتخابی شامل آزمودنی‌های انسانی و انتشار در مجلات علمی یا پژوهشی معتبر و ارزیابی متغیرهای موردنظر در این پژوهش‌ها بود. روی‌هم‌رفته 15 پژوهش بررسی شد. گستردگی روش‌های تمرین، اندام‌های هدف، شدت و سایر عوامل شناخته‌شده و ناشناخته در بخش یافته‌ها ارزیابی شد و روی‌هم‌رفته اثربخشی IPC بر متغیرهای عملکرد ورزشی بیانگر تأثیر مثبت آن بر عملکرد هوازی، قدرتی و سرعتی بود. این سازگاری‌های مثبت از طریق مسیرهای پیام‌رسانی گوناگون از جمله سازوکار‌های عصبی، هومورال و بین‌سلولی ایجاد می‌شود. این فرایندها نقش مهمی در نحوۀ واکنش بدن ما به محرک‌هایی مانند پیش‌آماده‌سازی ایسکیمیک دارند. گمان می‌رود که پیش‌آماده‌سازی ایسکمیک (IPC) روی عملکرد ورزشی مؤثر است. هرچند با توجه به پژوهش‌های محدود و متناقض فعلی در خصوص تأثیرات آن، انجام پژوهش‌های بیشتر در این زمینه ضروری است.