فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

زمینه و هدف: آتروفی عضلانی از مشکلات شایع در دیابت است. تمرین ورزشی به‌منزلة یکی از روش‌های درمانی آتروفی عضلانی در دیابت پیشنهاد شده است. چرخه‌های متناوب ایسکمی از بافت‌ها در برابر آسیب ایسکمی متعاقب محافظت می‌کند. با این همه، اثر چرخه‌های متناوب ایسکمی بر آتروفی ناشی از دیابت به‌روشنی مشخص نیست. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر هم‌افزایی چرخه‌های متناوب ایسکمی با تمرین مقاومتی و استقامتی بر بیان ژن Murf-1 و آتروژین-1 و قطر تار عضلة دوقلوی موش‌های دیابتی انجام گرفت.مواد و روش‌ها: در این تحقیق تجربی، 42 موش صحرایی ویستار به‌صورت تصادفی به هفت گروه کنترل سالم، دیابتی، دیابتی ایسکمی، دیابتی تمرین مقاومتی، دیابتی تمرین استقامتی، دیابتی تمرین مقاومتی+ ایسکمی، دیابتی تمرین استقامتی+ ایسکمی تقسیم شدند. القای دیابت با تزریق یک‌مرحله‌ای STZ (با دوز 50 mg/kg) به‌صورت درون‌صفاقی صورت گرفت. چرخه‌های متناوب ایسکمی با بستن تورنیکت (با عرض هشت میلی‌متر) به بالای ران‌های موش و 20 دقیقه پیش از فعالیت اعمال شد، و شامل سه دور پنج‌دقیقه‌ای ایسکمی و پنج دقیقه رپرفیوژن متعاقب بود. گروه‌های تمرین به مدت شش هفته و پنج روز در هفته تمرین کردند. تمرین مقاومتی شامل بالا رفتن از نردبان با وزنة متصل به دم موش برابر با 60 درصد حداکثر ظرفیت حمل ارادی (14 تکرار، یک دقیقه استراحت بین تکرارها) بود. تمرین استقامتی شامل دویدن روی نوار گردان حیوانات با سرعت 9 متر در دقیقه و مدت 15 دقیقه در هفتة اول بود که در هفتة ششم به 18 متر در دقیقه و مدت 30 دقیقه رسید. بیان ژن Murf-1 و آتروژن-1 با روش real-time PCR و قطر تار عضلة دوقلو با عکس‌برداری هماتوکسین ائوزین اندازه‌گیری شد. از روش آماری واریانس دوطرفه و آزمون تعقیبی بنفرونی استفاده شد.نتایج: بیان ژن Murf-1 و آتروژن-1 افزایش و قطر تار عضلة دوقلو کاهش معناداری در گروه دیابتی نسبت به گروه سالم داشت (0001/0P=). بیان ژن Murf-1 و آتروژن-1 کاهش معناداری در گروه تمرین مقاومتی (0001/0, P=0001/0P=)، استقامتی (0003/0, P=0001/0P=)، تمرین مقاومتی+ ایسکمی (0001/0, P=0001/0P=) و تمرین استقامتی+ ایسکمی (0001/0, P=0001/0P=) نسبت به گروه دیابت داشت. افزایش معناداری در گروه تمرین مقاومتی (034/0P=)، استقامتی (034/0P=)، تمرین مقاومتی+ ایسکمی (003/0P=) و تمرین استقامتی+ ایسکمی (003/0P=) برای قطر تار عضلة دوقلو نسبت به گروه دیابت دیده شد.  نتیجه‌گیری: گمان می‌رود که تمرین مقاومتی و استقامتی به‌همراه چرخه‌های ایسکمی اثر بیشتری در جلوگیری از آتروفی عضلانی در دیابت نسبت به تمرین تنها دارد که این موضوع با کاهش بیان  Murf-1و آتروژین-1 و افزایش قطر تار عضلانی تأیید شد.