بررسی بازنمایی مفهوم امر آلودهی ژولیا کریستوا در خودنگارههای عکاسان معاصر
نویسندگان
1 گروه عکاسی، دانشکده هنرهای تجسمی، دانشگاه هنر تهران، تهران، ایران
2 گروه عکاسی،دانشکده هنرهای تجسمی،دانشگاه هنر تهران،تهران،ایران
doi
10.22059/jfava.2021.294145.666376چکیده
یکی از مهمترین مراحل فرآیند سوبژکتیویته از دیدگاه ژولیا کریستوا، فیلسوف فرانسوی، مرحلهی آلودهانگاری است. کریستوا اولینبار نظریهی آلودهانگاری را در سال1980 در مقالهی «قدرتهای وحشت» مطرح کرده است. آنطور که او در این مقاله نوشته است، آلودهانگاری مرحلهای در آغاز فرآیند سوبژکتیویته است که در آن شخص، هر آنچه برای خود، دیگری محسوب میشود را طرد میکند. این دیگری «امر آلوده» نامیده میشود. امر آلوده هرگز به طور کامل رفع نمیشود و همواره تهدیدی برای مرزهای سوبژه باقی میماند. به دلیل ماهیت هنجارشکنانهاش امر آلوده بارها توسط هنرمندان برای رساندن پیامهای اعتراضی و چالش برانگیز مورد استفاده قرارگرفته است. در دورهی معاصر نیز که جامعهی جهانی با مشکلات گوناگونی درگیر است، این روند ادامه یافته است. بسیاری از عکاسان، امر آلوده را به خودنگارههایشان وارد کردهاند. هدف پژوهش پیش رو بررسی چگونگی بازنمایی مفهوم امر آلوده در خودنگارههای عکاسان معاصر است. این پژوهش در انتها به این نتیجهی کلی میرسد که این هنرمندان، خودنگارههایشان را به عنوان عرصهای برای آلودهانگاری انتخاب کردهاند تا علاوه بر بیان دغدغههای شخصی از این راه، هنجارهای حاکم بر جامعه را نیز به چالش بکشند. این پژوهش با روش تحلیلی- توصیفی انجام شده است و از روش کتابخانهای برای گردآوری اطلاعات استفاده شده است.
